kloosterpad

6. sep, 2021

ik heb niet veel van mezelf nodig om vol te zijn. 

Wat ik  nodig heb:, is vooral weinig. 

Herman Coninck

 

Deze tekst is een stukje uit een gedicht dat op de handdoek op mijn slaapadres staat. 

En het is zo kloppend. 

 

Vannacht heerlijk geslapen. 

Vanmorgen om acht uur ontbijt en daarna samen met Karin op pad. Lekker zonnetje en jawel, nieuwe sokken aan, nadat ik er gister achter kwam dat in mijn sokken die ik al twee weken draag een groot gat onder de voet zit. Vandaar die zere plek elke keer. 

Nog even bij kletsen. 

Karin loopt het eerste stuk mee. 

Ik hoef niet terug naar Eindhoven wat me helemaal blij maakt. 

Als we op de route zitten neem ik na een poosje afscheid van Karin. 

Ik heb het zo goed gehad dat ik met een lach verder loop. 

Als ik het dan ook nog eens hartgrondig zeg, hoe leuk het was, hoor ik ineens achter me:" ja zeker ik vond het ook leuk". He Japie die iets zinnigs zegt? Maar nee er fietst een man voorbij. 

Ik schiet in de lach en we groeten. 

Ik loop een poosje in gedachten verder. 

Ik heb geen haast. Een korte afstand dus alle tijd van de wereld. 

Dan kom ik bij de weg en zie ik Veldhoven liggen. 

Dat is wel heel snel. 

Op een bankje bij de midgetgolf even plassen en kijken naar open zijnde winkels op internet. 

Daarna loop ik naar het centrum. 

Bij het kruidvat scoor ik 4 usb kabels. 

De juffrouw bij de kassa zegt dat ik er twee jaar garantie op heb. 

Ooo zeg ik dan kom ik morgen even terug want ik sloop ze achter elkaar. 

Vandaar dus ook vier. 

Ze lacht. 

Nu ik toch zo aan het lanterfanten ben maar een terras pakken voor ijsthee. 

En ook gelijk even kijken of ik de route anders op kan pakken. Ik wil niet hetzelfde stuk terug over een industriegebied. 

Dat kan en blij ga ik weer op weg. 

Leuke route en ook rap weer op de route die ik moet.  Al snel kom ik bij de kapel onze lieve vrouw in t zand in Zandoerle. 

Nooit van gehoord, maar een leuke brink. 

Kapelletje is ook mooi om weer te zien. 

Ach ja ik ga nog weer eens zitten en wat drinken. 

Het lijkt alsof ik er al bijna ben dus kalm aan. 

Als ik weer verder ga loop ik heel snel te ver door en kom bij een drukke weg. 

En nu weet ik het ondertussen wel. 

Even kijken en ja hoor. Stukkie terug en dan wel het gemiste paaltje zien. 

De route gaat weer door bos, langs landerijen dus heerlijk afwisselend. 

Ik geniet er zo vreselijk van. 

En ineens schiet door mijn hoofd dat ik niet bang ben in het bos. 

Ik kan me niet anders heugen dat bos nooit een veilige plek is geweest. En ik weet nog de paniek met het pieterpad als ik de weg niet meer wist. 

En nu loop ik gewoon te genieten. 

Ik ben heel erg verbaasd en ook heel erg tevreden. 

Wat fijn dat ik angsten overwin nu. 

De snapper hoe de gpx werkt helpt dan ook wel mee. 

Voor het donker ben ik het bos voortaan uit. 

Het houdt me heel erg lang bezig vandaag.  Ik ben op de goede weg terug dat weet ik nu. 

Het maakt niet uit hoever ik per dag loop. 

Gisteren 35 km vandaag weinig het is goed zo. 

Beide afstanden zijn oke. Het nergens naar kijken alleen pas de avond ervoor waar ik heen moet is prettig. 

Dat ik het thuisfront niet hoor is fijn. Ik heb mijn Japie die zingt en dat is prima. Meer heb ik niet nodig. 

Alleen Japie lijkt soms te groot. 

Hij hangt niet lekker en ik blijf maar banden verstellen. 

Naarmate de tocht vordert groeit Japie gestaag. 

Dan kom ik bij het bezoekerscentrum in Toterfurt. 

Weer zo een plek die ik niet ken. 

Bij het bezoekerscentrum trakteer ik mezelf op ijs.  Weer even zitten en om me heen kijken. 

En dan maar weer verder langs de grafheuvels, met zelfs een grafheuvel vanaf 11000 voor christus. Zo oud en nog zo bewaard, mooi is dat toch. Dan kom ik via het bos op een rustige landweg. 

Een pijl zie ik schuin omhoog wijzen, dus loop ik de schuine kant maar op. Piep zegt de gpx. 

Verkeerd. 

Terug lopen en weer kijken. 

Ach ja niet schuin omhoog gewoon rechtsaf. 

Ik dacht te kunnen vliegen zeg ik Japie. 

Ik heb geen idee maar Japie rammelt kraakt en piept aan alle kanten. 

Je wordt oud zeg ik liefkozend. 

Zo zwervend langs de wegen kom ik dan ineens bij de pelgrimshoeve  kafarnaüm in Vessem. 

Eind van de route. Nog geen drie uur dat is te vroeg. 

Ik wordt gelijk binnen gevraagd voor thee. 

Fijn en een toilet is ook welkom. 

Drie liter vocht moet ergens uit. 

In de tuin leut ik thee en klets met de vrijwilligers. 

Fijn dat er weer 10 groepen jeugd zijn voor de jeugd pelgrimage. 

Ze hebben in corona tijd van alles opgeknapt. 

Een muurschildering in het atelier, een belevingstuin, het is leuk om te bekijken. 

Veel te lang aan het babbelen en kijken. 

Jammer dat ze vol zaten. Ik had hier graag geslapen. Er staat niet bij dat ik op mijn slaapadres te eten krijg in mijn agenda dus dat wordt boodschappen doen. 

Maar eerst loop ik maar eens die kant op. 

Nog drie km naar Hoogeloon. 

Als ik daar in tik supermarkt zie ik twee km. 

Oke dat is te doen. 

Ehhh ja maar wel in Vessem waar ik net vandaan kom. 

Ik besluit eerst mijn spullen af te gooien en te vragen of er ergens wat te eten is. 

Maar direct al blijk ik mee te eten. 

Dat is fijn. 

En dan als ik mijn slaapplek zie is het jubelen. 

Een hans en grietje huisje met bed met klamboe en zooo gezellig. 

De vrouw des huizes is net zo enthousiast en lacht maar. 

Wat is dit vreselijk leuk. 

Ik was snel mijn kleren, die in de centrifuge mogen en ze buiten nog kunnen drogen. 

Douchen en schoon en fris aan de courgette soep, salade en patatjes. 

Twee ondeugende hondjes die steeds tot de orde geroepen moeten worden, houden ons gezelschap. En we  raken aan de praat. 

Zij woont hier pas anderhalf jaar. 

Haar man zit in de militaire dienst en is nu een paar weken elders in Nederland. 

Ze komt uit Veldhoven maar haar huis moest plaats maken voor groen gebied. 

Daarop zijn ze zelf gaan zoeken en hebben zich uit laten kopen. 

Ze vertelt over haar boosheid dat ze haar huis uit moest, maar dat ze er dit prachtige huis met 4000 ha grond voor terug kreeg. 

Twee paarden in de wei, ze werden imker en  overal natuur om ze heen, ze is wel blij dat ze hier is. 

Verteld een flinke rugzak te hebben. 

Ik herken een en ander. Werkte in de zorg en heeft een zoon met autisme. 

Leven van dal naar dal is haar op gaan breken en ze wordt emotioneel. 

Maar dan springen Cornelia en Esmeralda op het hek de twee kippen. Ik moet zo lachen om de gekke namen die ze aan de dieren geeft. 

Ze schiet in de lach. Ook zij geniet enorm van dit buitenleven. 

In mijn huis ligt ook een verrekijker, net als op de tuintafel zodat je altijd van alles kan blijven zien. 

Ze ziet elk vogeltje, praat tegen de dieren en ik ben alleen maar heel blij dat de pelgrimshoeve geen plek had. 

Dit wil je niet missen. 

Met een grote pot thee laat ze me achter in de tuin en gaat boodschappen doen. 

Bij terugkomst is het een half uurtje spelen met de honden en paarden. 

Dan gaat ze tennis kijken. 

Ik sla het aanbod mee naar binnen te gaan af. 

Nog even buiten zitten en mijn verhaaltje tikken. 

En dan komt een van de hondjes met zijn bal. 

Dat is duidelijk. Speel kwartier was nog niet over. 

Ik gooi een paar keer de bal weg tot mijn schouders het prima vinden. 

De hond is teleurgesteld en springt tegen mijn been. 

Nagels erin en bloeden als een… 

Ach ja pleister er maar op. 

En dan hou ik het voor gezien. 

Was binnen halen en naar mijn leuke huisje. 

Kacheltje een poosje aangezet en was dus bijna weer droog. 

Op mijn bed al tikkend is mijn hoofd leeg. 

Intens tevreden en ik voel me gezegend. 

Dag in dag uit ontmoet ik zulke leuke lieve mensen. 

Praktisch allemaal leven ze met de natuur.  Deze reis brengt mij veel. 

Het geeft de rust van de camino. 

Ik heb mijn grenzen gesteld. Geen druk van buiten, geen tijdsafspraken of verplichtingen. 

Mijn japie die twee setjes kleren heeft en verder alleen het hoognodige. 

Ik die rond loop en eigenlijk maar wat rond droom. Het is alles wat ik nodig heb. En ik ben zo innig tevreden. 



Ik heb niet veel van mezelf nodig om vol te zijn. 

Wat ik  nodig heb:, is vooral weinig. 













6. sep, 2021

Heerlijk bed vannacht en ook goed geslapen. 

Vanmorgen om half acht was het alweer vroeg tijd voor de kapel. 

Nog even mijn verdere zonden opbiechten voor ik verder ga. 

Het ontbijt is super. 

Aan alles is gedacht en ook mogen we een lunch mee. 

Het is gewoon jammer dit slaapplekje te verlaten. 

Wat een fijne mensen zijn er toch. 

Met de heilige Christoffel aan Japie gehangen neem ik afscheid van Matthijs. 

Ik wil niet weer tempo lopen op zo een lange afstand en Matthijs moet op tijd de trein halen dus die neemt ook het rit aan. 

Als ik thuis ben zal ik je nog een foto sturen hoe je er vandoor gaat😊

Ik ga op mijn dooie akkertje. 

Ik kan beter rustig stappen en lang doorstappen dan rennen en me stuk lopen. Japie is tevreden, neuriet zijn constante deuntje en heeft een redelijk gevulde buik. 

 

Al snel ben ik in het dorp Aarle Rixtel

Een vrouw die bij de kerk dingen aan het regelen is spreekt me aan. 

Welk pad of ik loop en waar ik geslapen heb. 

In het klooster en hoe duur dat dan is en dat het niet veel zal zijn. 

Echt een beetje denigrerend. 

Getver denk ik wat een naar mens. 

Oordeel gelijk klaar over iets waar je helemaal niet over kan oordelen. 

Ik kan niks met die mensen en ik neem dan ook afscheid en ga er vandoor. Langs een kasteel waar ik wat foto's maak en even rondkijk. 

Al snel loop ik het bos in en wordt het weer zo schandalig genieten. 

En als ik de hei oploop is het weer helemaal happy in mijn velletje. De eerste 11 km zitten er ook op dus tijd voor rust. Heerlijk uitkijkend over de hei. 

Als ik het kaartje bekijk lijk ik tot Eindhoven alleen maar natuur te zien. 

Het zonnetje staat er goed bij en ik ben uitermate tevreden met deze dag. 

verder gaat het langs hei, door bos en langs akkers. 

Soms stukken over zand en soms beter te belopen. 

Ik hou de gpx angstvallig in de gaten. 

Ik moet niet gaan dwalen op 30 km. 

Zo merk ik vandaag drie keer al snel verkeerd te zitten. 

Als het tijd is voor een tweede bankje, ligt er een zeer bekende kayak. 

Hee zeg ik die heb ik ook. 

De man is niet spraakzaam en bromt iets. 

Op het bankje zitten twee mensen die het vennenpad lopen. 

Poosje mee kletsen en dan gaan zij door. 

Voor mij is het vijf minuten later ook tijd. 

Als ik net loop roept iemand dat er een flesje uit mijn rugzak valt. 

He bah. 

Ik raap hem op en duw hem maar in mijn zak. 

En dan voel ik het al het derde oplaadstekkertje kaduuk. 

Gaat lekker zo denk ik. 

Dan toch Japie van mijn rug sjorren en een nieuw snoertje. 

Flesje weer opbergen en net als ik verder wil, houdt een vrouw me staande die van alles wil weten. 

Ja hoor ik vertel wel maar niet langer dan 10 min. 

Dan is het klaar en ga ik verder. 

En dan loop ik de bewoonde wereld in. 

Ooo wat leuk een wandelaar hoor ik. 

En ja hoor een groepje fietsers wat staat te kletsen. 

1 vrouw begint een heel gesprek. 

Die roept weer een andere vrouw die ook wil gaan lopen. 

Leuk staan kletsen maar ook weer een kwartier tijd. 

En dan net als ik verder wil de vrouw die me eerder staande hield. 

Toch nog een aantal vragen. 

Vijf minuten denk ik en dan zeg ik haar ook verder te moeten. 

Ik loop een of ander park in en dan ineens vanuit het niets een klap op mijn arm. 

Twee jochies. Een ik schat een jaar of vier de ander zeven. 

Ze blijven met hun fietsjes opgetuigd met speelgoed pistooltjes achter me aan komen en slaan. 

En schreeuwen dat ze doen. 

Bitch bitch roepen ze. 

Ik ben het spuugbeu. 

Stelletje kansarme kut kinderen en als ik de zevenjarige weer aan hoor komen voor de volgende mep ben ik klaar. 

Ik draai me om en geef hem een tik op zijn billen met mijn stok. 

Daarna blijven ze schelden maar op afstand. Japie heeft er plezier om en piept extra luid. 

Ik kijk op de gps en zie nog 13 km naar Karin te moeten. 

Mooi de route door de stad houd ik voor gezien ik loop rechtstreeks. 

Natuurlijk kom ik gewoon op de plekken waar de route me ook heen leidde dus gewoon naar het station en de stad. 

De gps houdt ook niet van stad en was steeds van de leg. 

Biologische cola drinken naar de wc en door. 

Druk, druk ik haat het. 

Ik kom er niet uit met de gps. 

Een man die ik zie wil ik de weg vragen maar zeikt alleen maar dat ik niet door rood had mogen lopen. 

Als ik twee andere mannen vraag komt het goed. 

En dan loop ik snel aan naar Karin. 

De laatste km zeggen mijn voeten dat het genoeg is geweest. 

Maar dan ben ik er ook. 

knuffel van Karin die in mijn drup natte kleren grijpt😂 Even vergeten. 

Buiten even wat drinken en wortelstamp eten en als de dochter naar het station is gebracht en ik met de man van Karin heb gekletst is het tijd voor douche. 

Daar knap ik dan weer helemaal van op. 

Daarna zo leuk heerlijk de jacuzzi in. 

2,5 uur liggen we te kletsen en stoven. 

En dan is het nog even wat drinken en nu slapen. 

Heerlijk om Karin weer eens te zien. 

Wat maak ik een mooie en bijzondere tocht toch weer deze weken. 

Morgen verder en kijken wat de dag brengt








4. sep, 2021

Vannacht. 

Ik ga liggen en au. 

Het bed is vrij hard en ik kan niet zoals normaal op mijn zij liggen want dat doet te zeer aan mijn ontstoken schouders. 

Op mijn rug kan ik niet slapen en op mijn buik kan ik zo wie zo niet uit de voeten. 

Op zoek en ik vindt een zacht kussentje die ik onder mijn schouder leg. Twee pijnstillers erin en 

dan val ik wel in slaap. 

Vanmorgen hoor ik mijn wekker niet en schiet een kwartier te laat wakker. 

Direct een ellendige suis in mijn kop. 

De dag begint goed. 

Na het ontbijt ga ik op pad. 

Ik heb een kapel op de route opgezocht om te beginnen. Daar loop ik eerst maar heen. 

Het is koud buiten en dat was niet voorspeld. Mijn vest en broekspijpen zitten gezellig onder in de buik van Japie. 

Dat ga ik er niet uitvissen. 

Als ik op de gpx kijk zie ik dat ik al een end op weg ben. 

Nou ja dat is dus een dagje echt compleet luiwammesen. 

Als ik in Gemert aankom in het centrum, loop ik bij de action even binnen voor een stekker. De mijnes heeft de geest gegeven. 

Daarna kijk ik wat rond en is het maar tijd voor koffie. 

Kan ik gelijk naar de wc. 

Als ik op de km teller kijk zie ik dat ik zes km heb gelopen. 

Zes km om weer pal bij mijn slaap  adres uit te komen. 

Natuurlijk denk ik. 

Maar goed anders was het helemaal een kort rondje geweest. 

Mijn humeur is niet best. Na de koffie ga ik aan de wandel. 

Na 100 meter denk ik: hee mijn stokken. 

Gunst die staan nog op de plee. 

Hopla terug. 

Nu met stokken op pad. 

De route kan me niet echt bekoren en ik heb het nog koud. 

Ik moet door een park heen en ineens zegt Japie krak. 

Hij klapt met zijn volle gewicht op mijn schouders. 

Ik vloek niet snel maar de pijn zorgt nu echt voor de nodige krachttermen die moeiteloos mijn strot uit schieten. 

Als ik Japie vast wil gespen blijkt de reden. 

Een deel van de gesp is afgebroken. 

Dit is echt niet grappig. 

Gelukkig gaat ie nog dicht maar dan moet het wel houden komende week. 

Japie is nu echt gewond en hangt er stilletjes bij. 

En mijn humeur is tot het diepste  dieptepunt gezakt. 

Als ik alweer even aan het lopen ben dringt het besef tot me door dat ik maar met 1 stok loop. 

De tweede is er vandoor gegaan. 

Ik zie mijn voettocht hier eindigen. 

Zonder stokken loop ik niet. 

Terug maar weer en ja hoor. 

Ik haal de stok gelukkig weer binnenboord. 

Hier jij zeg ik en hang hem nu aan mijn pols. 

Geen tweede keer. De stok is te belangrijk. 

Laat ik de muziek maar opzetten denk ik. 

Daar knap ik van op en heb ik minder last van dat gesuis. 

Maar zelfs de muziek geeft geen beter humeur. 

Ik zap door de nummers heen, maar niks. 

Dan maar gewoon door lopen. 

In een stukje bos krijg ik het idee dat de route net zo goed over de weg kon. 

Als ik dan bij een omgewaaide boom beland en Japie weer van mijn rug moet ben ik er klaar mee. 

Ik maak mezelf wijs dat ook dit erbij hoort. Het gaat niet altijd van een leien dakje. 

Het maakt  er mijn humeur toch niet beter op. 

Ik kachel het laatste stuk door en dan zie ik het klooster van Aarle Rixtel. 

Wat een joekel van een ding. 

Ik brom tegen Japie dat het wel weer een soort hotel zal zijn. 

Japie is nog triestig. Ik zeg hem dat er wel een oplossing komt. 

Het is nog voor twee uur dus ik zit even op een bankje. 

Te vroeg nog maar de zon gaat schijnen. 

Tuurlijk als je er bent mopper ik. 

Ja echt ik heb een mopperdag. 

Japie doe ik ook niet af. 

Gesp maar zo min mogelijk gebruiken. 

Dan loop ik de laatste meters en besluit maar te gaan lunchen in het restaurant er naast. 

Dat kan alleen binnen. 

Avondeten niet, ze zitten vol. 

Nou na de late lunch heb ik toch geen trek meer dus vind het best. 

kerriesoep met appel en een vis salade met paling zalm makreel etc

Veel groenvoer en het is heerlijk. 

Als ik ga afrekenen moet ik lachen om de prijs. Spotgoedkoop eten hier. 

Dan loop ik naar het klooster. 

Door een nonnetje die zich voorstelt als zuster Sarto word ik hartelijk welkom geheten. 

Ze brengt me naar de kamer en laat me weten dat ik haar als gast zuster altijd mag roepen als ik wat nodig heb. 

Half vijf is de vesper dus voor die tijd maar even douchen. 

Ik vraag of Matthijs al is gearriveerd. 

Dat is ie maar slaapt in een ander gedeelte. 

Ik vraag of ik daar mag komen. 

Geen idee hoezeer mannen en vrouwen gescheiden zijn🤣 

Ze zegt dat Matthijs aan het douchen is en zo naar de Vesper komt. 

Oke geen antwoord is ook een antwoord. 

Ik zie hem daar. 

De vesper is mooi. 

Krakende oude stemmen die hun gezang brengen en gebeden opzeggen. 

In het duits. 

Het heeft toch iets. 

De kapel is ook mooi. 

Ik duik erna met Matthijs de tuin in. 

Nog even terug als ik de grot zie om mijn fototoestel te halen. 

De grot is mooi. 

De tuin ook. 

We komen bij de begraafplaats van de zusters. 

Matthijs vertelt dat er vijf nonnen aan corona zijn overleden. We kijken bij de graven van 2020.

Het zet je wel weer even met beide voeten op de vloer. 

Wat zal dat hier in de gemeenschap een angstige tijd zijn geweest. 

Op een bankje kletsen we over het geloof en wat serieuzere zaken van het leven. Matthijs had ook hier gelezen en moest erom lachen want hij vond mij een pittige loper terwijl ik mijn tempo opvoerde om hem bij te kunnen benen🤣. 

Overeenkomsten hebben we. 

Beide ouders uit een huwelijk waarvan de een gereformeerd en de ander katholiek is. 

Maar dan is het tijd voor de boterham van Matthijs. 

Ik hou hem gezelschap en drink thee mee. 

We blijven zitten en kletsen wat af. 

Mijn rothumeur is met het betreden van het klooster verdwenen. 

Dan komt zuster Sarto en raken we aan de praat. 

Vijf zusters aan corona dood en nog twee aan andere oorzaken. 

Een moeilijke en ook angstige tijd hebben ze gehad. 

Ze geeft op al onze vragen antwoord en wij leuten de thee weg. Zuster Sarto zit al 51 jaar in dit klooster. 

Toegetreden toen ze 16 was om in Afrika de arme kindjes te helpen. 

Mijn verhaal. 

Ik wordt champignon voor de arme kindjes. 

Ze moet erom lachen. 

Ze vertelt over de gemeenschap en de saamhorigheid. Het zorgen voor elkaar. 

Maar ook hoe ze zich soms zorgen maakt hoe het met de kloosters moet.  Hoe alles stil kwam te liggen in corona tijd en dat beetje extra inkomsten van de gasten uitbleef. 

Ik beloof haar reclame te maken en Matthijs zet ons samen op de foto. 

En het is ook een aanrader. 

De rust, het je welkom voelen, de lieve zorgen het is helemaal goed zo. 

De bedden en sanitair is ook heel goed en schoon en het is gewoon een pelgrims prijs of vrienden op de fiets. 

Zuster Sarto laat ons het gastenboek zien die ze begonnen zijn. 

Natuurlijk schrijven we hierin. 

Het leven hier…  Het is een leven waarvan we allemaal wel iets kunnen gebruiken en waar we veel van kunnen leren. 

De saamhorigheid, het gezamenlijke doel, de rust en de eenvoud. 

Het zorgen voor elkaar. 

En natuurlijk ik vergeet niet waarom ik de kerk ben uitgestapt met al die schandalen. 

Maar een paar dagen hier en praten met zuster Sarto met ook haar humor? 

Ik raad het iedereen aan. 

 

https://www.brabantsekluis.nl/ons-bedrijf/het-klooster/




3. sep, 2021

Grappig, wij waren vannacht de eerste twee gasten sinds corona. 

Ik heb ook weer goed geslapen maar het was wat kort. 

Heb liggen kijken wanneer het licht genoeg is om te lopen. 

Ik wil van Biezemortel volgende week twee etappes lopen maar wel op mijn dooie akkertje. 

Dan kan ik als ik vroeg vertrek nog bij Joke de oprichtster van de verwenzorg op visite in Den Bosch. 

Zou het fijn vinden haar weer te zien. 

Daarna met Nelly uit eten…  Maar dat is voor later. Ik weet hoe laat ik kan vertrekken, meer wil ik niet weten. 

Om 8 uur zitten wij braaf bij de viering. 

Stoeltjes op afstand in een kring. 

Ze hebben ook hier corona gehad. 

Er worden psalmen opgelezen uit een boekje en dan moeten we weer een poosje stil zijn. 

Netjes buig ik devoot mijn hoofd en ben stil. 

Als het lang duurt en ik even opkijk zie ik tegenover me een non op haar mobiel zitten. 

En ik heb moeite om niet keihard te gaan lachen. 

Nellie had er nog over gedacht  er een foto van te maken😂

Daar zit ik dan met mijn goeie gedrag mijn zonden te overdenken. 

Ik ben blij als we weg kunnen. 

Trok het me vroeger wel, nu heb ik dat niet meer. 

Ik zeg altijd ik geloof niet, ik weet het al lang hoe het er boven uitziet. 

Maar de kerk heeft met alle ellende van misbruik en oorlog afgedaan. 

Ik heb geen kerk nodig om te geloven. 

Na de dienst zeggen we gedag en bekijken we samen nog even de tuin. 

En dan is het tijd om afscheid te nemen met een dikke knuf. 

Nog even zwaaien en ik neem het rit aan. Japie vrolijk zingend op mijn rug. Die maakt het me niet lastig vandaag. 

Zin in de afstand. Even gewoon weer lekker een 30 tiger lopen. Het weer is er goed voor. 

Boxmeer uit is geen probleem dit keer. 

De gpx wijst me als ik een paaltje niet direct zie de weg. 

Ik app het Nellie door waar de moelijke punten zitten. 

Die wandelt straks nog naar st Anthonis. 

In het bos spoort de gpx niet en er is geen route paal te zien. 

Ik besluit me niet druk te maken. 

Het is doodstil dus eerst maar plassen en dan kijken. 

Net als ik in zak word ik bijna omver gelopen door een vrouw. 

Echt als een speer heb ik mijn broek weer omhoog gehesen. 

Beiden schieten in de lach. 

Ja dat moet ook gebeuren zegt ze. 

Ik zeg dat ze wel op een goed moment komt omdat ik de weg niet vind. 

Zij kijkt mee op de route en geeft aan dat het niet helemaal klopt. 

Ze weet echter wel de weg. Zullen we samen oplopen? Ehhh ja maar moet nog wel even een en ander vast sjorren. 

We raken aan de praat. Zij werkt in het ziekenhuis en ziet nog steeds een volle ic met corona patiënten. 

We praten wat over het werk. Zij wil over drie jaar naar Santiago lopen. 

Daarom traint ze en zit nu op 20 km. 

Ik vertel haar van mijn twee tochten. 

Leuk om zo te kletsen en een leuk mens. 

Pittige loper ook. 

Dan moet ze de andere kant op en nemen we afscheid. 

Ik zit weer op de goede weg. He wat leuk toch altijd die ontmoetingen. 

Lopers zijn een fijn soort mensen en dat hoor ik vaak van mijn slaap adressen ook terug. 

Geen moeilijk gedoe geen oordelen, maar gewoon de dingen nemen zoals ze komen. Maar goed ik zal toch echt moeten plassen zo ondertussen. 

Achter een struikje dan maar. 

Dat loopt een stuk beter. 

Het pad gaat een poosje langs de snelweg. 

Muziek gaat op mijn kop en ik kachel maar even door. 

Dan kom ik weer in de weilanden en leuke wegen. Ik heb geen idee maar Japie en ik hebben vandaag maar weinig tegen elkaar te vertellen. 

Japie neuriet rustigjes zijn lied en ik zit een beetje in mijn hoofd. 

Ben nog bezig met gisteravond en de gesprekken met Nelly. 

Soms zou een toverstafje toch zo fijn zijn. 

Eigenlijk loop ik al snel st Antonius in. 

Ik dacht een leuke plaats, maar ik loop denk ik langs de rand want er is weinig te beleven. Wel slaat de gpx op hol en is het routepaaltje er ook vandoor. Zitten en cola erin gieten. 

Ik zoek een weg op de route en zet de gps aan. 

Dan loop ik alweer snel op de route. Mijn ma belt en heb haar een poosje aan de lijn. 

Enigszins uit mijn hum hang ik op. 

Oordelen is ook een vak apart. 

Bij de super haal ik wel twee flesjes cola zero extra. En twee koeken want broodjes hebben ze niet echt. 

De koeken gaan gelijk naar binnen. 

Dan kan ik doorlopen. 

Maar dan wordt de route echt mooi. 

Eindeloze heidevelden, bossen, ik kijk mijn ogen uit. 

Ooo zeg ik tegen Japie, wat gaat hier een zalige rust vanuit. 

Japie is her er volledig mee eens. 1 van de weinige keren dat wij zo eensgezind zijn denk ik. 

Er zit een vrouw op een bankje in meditatie houding. 

Als ze groet zeg ik dat ze een mooi plekje heeft uitgekozen. 

Met een lach beaamt ze dit en dat ze hier heel graag vertoeft. 

We wensen elkaar een mooie dag en ik geniet schandalig verder. 

Het is niet altijd een even makkelijk te lopen pad. 

Zand wat ik nou eenmaal lastig vind lopen en een stukje karrespoor. 

De mobiele non schiet ineens door mijn hoofd en ik schiet keihard in de lach. 

Dat gebeurt me vaker vandaag dat ik ineens heel blij zomaar in de lach schiet. 

Het is ook zo een mooie dag bedenk ik me. En herrinneringen aan de tocht maken me gewoon blij. 

De zon hoog aan de hemel, prachtige natuur en Japie die zich helemaal aan me aanpast. Meer heb ik niet nodig. 

De route raak ik ook niet meer kwijt. 

Ik bedenk me dat ik wel eens wat mag gaan drinken. Een bankje is er dan ook. 

17, 5 km zitten erop. 

Als ik verder kan bedenk ik me dat ik loop tot 24 km en dan weer een rustplek op zoek. 

Zo drink ik tenminste voldoende. 

Het vlot aardig bedenk ik me. 

29 km en dan nog 4 naar mijn slaapadres. Dat is te doen. 

Dan spreekt een stel op de fiets me aan. 

Santiago? Nee nu het kloosterpad. Hij vertelt naar Santiago te zijn gefietst. 

Maar denkt dat lopen intenser is. 

Ik denk het ook. 

Het blijft toch leuk die gesprekjes. 

En dan zitten er 24 km op. 

Op een stenen muurtje ga ik zitten en werk nog maar eens een halve liter cola zero weg. 

Een wandelaar komt langs. Welk pad ik loop. 

Hij loopt ook het kloosterpad. 

Leuk ik loop wel een stukje met je op. Snel klimt Japie weer op mijn rug. En dan kachelen we met zijn drietjes verder. 

Hij is bijna halfweg 30 en loopt nu een paar dagen. 

Geen grote Japie. 

Zijn tempo ligt dan ook hoger dan dat van mij dus ik zet er de pas in. 

We kletsen een hoop. 

Hij heet Matthijs en wil naar Santiago vanuit huis. 

Het blijft toch grappig als ik hoor welke raad of meningen mensen altijd hebben. 

Gewoon gaan. Verschil tussen hier en daar zijn de slaapplaatsen. 

Daar nooit iets hoeven te regelen, hier alles ruim van te voren. 

Altijd de verplichte afstand dus ook moeten lopen. 

Dat vind ik gewoon het minst leuke aan lopen in Nederland. 

Maar eenmaal op weg verdwijnen die gevoelens ook. 

Ik ben gewoon een makkelijke loper en een kilometer meer of minder maak ik me niet snel druk om. 

Het komt zoals het komt. 

En ben ik het zat, dan is er wel ergens vervoer te regelen. 

En zo babbelend hoor ik ook dat we morgen dezelfde slaapplek hebben. 

Leuk. 

Matthijs wil van iedereen met wie hij loopt een selfie. 

Die mag gebruikt worden. 

Prima ik ben ook niet moeilijk. 

En dan lopen we tegen huize Padula aan. 

Een klooster op het terrein van een ggz instelling. 

Voor een pelgrimsstempel is het zoeken. 

We bellen maar op verschillende plekken aan. Maar men weet het niet. 

Dan vertelt een man die buiten zit dat we in het hoofdgebouw moeten zijn. 

Matthijs belt en hoort dat het klopt. 

Na de stempel is het voor Matthijs bijna bij zijn slaapplek en voor mij nog een eindje door. 

Na de selfie gaan we ieder ons eigen weg. 

Ach Japie, ik ben je toch lelijk vergeten zeg ik hem. 

Japie zwijgt nu. 

Maar ik bedank hem wel dat hij het me zo makkelijk heeft gemaakt. 

En als ik dan even wat drink nog neuriet hij weer een liedje. 

Samen lopen we naar Gemert. 

Als ik even de route voor morgen en het adres in Gemert naast elkaar leg ben ik superblij eens mijn verstand te gebruiken. 

Ik moet niet helemaal naar Gemert maar al veel eerder van de route af. 

Foei, dat is maar mooi dat ik op tijd kijk anders had ik zomaar nog tig km extra moeten lopen. 

En na dat tempo lopen van de laatste uurtjes ben ik eigenlijk moe en doen mijn voeten zeer. 

Dus op de tomtom verder. 

Via de jumbo wat eten halen. 

Ik heb weliswaar net een boterham van de lunch op, dus geen trek meer, maar ik moet ook groenten. 

Beetje in het gezonde blijven. 

Een salade is prima en met extra cola zero en twee alc. vrije leffes ga ik de laatste meters aan op mijn slaapadres. 

Bijna 37 km op de teller. 

Meer km dan ik had berekend. 

De ontvangst is allerhartelijkst. Een lerares en we duiken de tuin in en babbelen een poosje. 

Ook weer over het afgelopen jaar maar ook is zij al via allerlei wegen richting of naar Santiago geweest. Dus helemaal leuk. 

Zij loopt nu ook een pad door Brabant. 

Mijn kleren gaat ze voor me wassen. Mijn sokken mag ze niet aankomen. 

Dan wordt het tijd voor douche en eten. 

Heerlijk groot bed eigen douche en toilet dus helemaal fijn. 

En nu lig ik schoongeboend en met een gevulde maag tussen alle spullen uit de buik van Japie. 

Nog even met Ilona geapped die zondag mee wilde lopen maar geen vervoer kan vinden. 

Ergens snel een terras doen dat wil ik niet. 

Ik zwieber en wil me nergens op vast leggen. 

Geen enkel moment van druk meer. 

Zoals vandaag moet het zijn. 

Japie en ik en nieuwe contacten. 

Soms kort, soms langer maar altijd waardevol. 

Matthijs ik kijk morgen in Aarle Rixle naar je uit😊





2. sep, 2021

gisteravond me toch een partij lekker gegeten. 

Zalm en nog meer vis, aardappelen, wortelen, bloemkool, rauwkost, het was heerlijk. 

Na al die dagen sperziebonen was dit feest. 😊 

Vannacht ook goed geslapen en vanmorgen snel ontbijt, lunch gemaakt en om 8 uur op pad. 

Terug naar het klooster waar ik gister gestopt ben. 

Daar nog even de meegenomen koffie gedronken en dan gaan we op pad. Japie, Nellie en ik. 

Over de dijk langs de Maas. 

Japie bromt blij zijn pieperige deuntje. 

Schone kleding en een goed gevulde buik. 

Het zonnetje schijnt dus het leven is goed. 

We lopen een stukje verkeerd maar zitten ook al snel weer goed.

Het is grappig dwars door het weiland en door een hekje waar allemaal koeien voor staan. 

Wat nu? vraagt Nelly. 

Tja er maar doorheen. 

Ik verwacht dat ze wel op zij gaan en dat doen ze ook. 

Ze zijn bang voor me dus fijn. 

Het volgende hekje levert een probleem op. 

Japie is te dik. 

Ik probeer het op verschillende manieren maar het wil niet. 

Japie moet van mijn rug af en er overheen getild worden. 

Je bent een vetklep mopper ik. 

Al snel komen we bij de weg. En bij een camping waar een restaurant is met appeltaart. 

Tuurlijk vandaag mag het. 

Als we verder willen blijkt Japie een banaan geplet te hebben. 

Godzijdank zijn de routekaarten nog schoon. Een natte vaatdoek van het restaurant erover en de kaarten maar boven op het hoofd van Japie. 

Als we een uur gelopen hebben is het voor Nelly tijd voor lunch. 

Op een bankje komt er van alles uit haar rugzak te voorschijn. 

Ik moet vreselijk lachen en maak een foto van ons beider lunch. Ik heb alleen twee boterhammen en dat is genoeg. 

Maar dan begint het ook te kriebelen. 

We schieten niet echt op. 

Nellie wil morgen ook mee een stukje, maar ik mag echt ver tot boven de 30 km, omdat ik dichterbij geen slaapadres had en de route is al 29 km. 

Als we dan ook nog eens de route niet goed oppikken komt het ongeduld. 

Na wat omzwervingen bij Oeffelt waar de gpx aangeeft dat we verkeerd lopen en de routepaaltjes niet echt duidelijk zijn, en een keer een pad wat nergens naar toe kan, en we een stukje op de gps lopen naar Beugen, komen we bij een tentje en gaan we nog wat drinken. En dan roer ik het probleem van morgen aan. 

Nellie was zelf ook al tot het idee gekomen. Ik loop te snel waardoor Nellie toch een tandje erbij wil doen wat niet lukt. 

En Nellie loopt te langzaam voor mij. Ik hou me vreselijk in en voor vandaag kan dat maar morgen niet. Het is te vermoeiend. 

Later geeft Nellie ook aan dat ze blij is niet te hoeven morgen. 

Na de dutch mountain trail zijn de benen nog niet hersteld vermoed ik. 

Blij dat we er goed over hebben kunnen praten gaat het nu goed. De onrust is bij mij weg en we lopen gezamelijk kletsend verder. Langs het kleinste museum ter wereld wat ik geen museum vind. Langs de kerk van Beugen en dan moet ik enorm lachen om de gebeds brievenbus. Alle zegen komt van boven denk ik. 

De route is soms mooi maar zeker het laatste deel niet bijzonder. 

En uiteinderlijk moeten we een beetje doorlopen, om een beetje op tijd in het karmelieten klooster te zijn  Het karmel klooster, voor mij het karamel of karnemelk klooster😂. Ik kon het niet onthouden. 

Maar op tijd zijn  lukt en een champignonnetje wijst ons de weg. 

Ik denk dat ik ga verdwalen. 

We zijn blij dat we er zijn. 

Ik krijg de stempel in mijn pelgrimspaspoort en het kloosterspeldje voor aan de rugzak heb ik nu ook. 

Daarvoor moet ik echter naar het kantoor. 

Op de terugweg verdwaal ik idd en kom in het privé domein van de champignonnen. 

Als ik betrapt wordt, wordt me verteld hoe ik wel moet lopen. 

 

En dan is het douchen en een eettentje zoeken. 

Lekker aan de vis en heel veel kletsen. Tot het dan ook tijd is om op te stappen. 

Om acht uur wonen we morgen samen nog de mis bij, waarna we elk ons eigen weg zoeken. 

Nellie heeft spierpijn die mag rusten maar wat een toppertje. Tenslotte is ze met haar 70 jaar niet piep meer en is ze nog maar net terug van het zware heuvelen traject in Limburg. 

ik mag nog even zwieberen. 

Ik ben nog het jonkie. 

Morgen… Ik kijk er naar uit wat de dag gaat brengen.