11. sep, 2021

De allerlaatste keer op het kloosterpad

En dan de laatste dag op het kloosterpad. En ik had nog een missie. 

Gister flink belabberd om negen uur gaan slapen. 

Wekker op half vijf gezet en met het gekletter van de regen in slaap gevallen. 

Om half vijf gaat de wekker en om vijf uur wandel ik naar buiten. 

Weg van mijn laatste slaapplek die ik niemand echt aanbeveel. 

Mijn doel voor vandaag was om in het donker in het bos te lopen. 

Nu ik overdag niet meer bang ben moet ik zien of dit ook lukt. Van te voren veel mitsen en maren die ik ook kon laten gaan. 

Noodscenario's bedacht en weer laten gaan. En nu maar gewoon gaan. 

Japie mag vandaag vrij bewegen. 

De banden los zodat de bovenkant van mijn rug een beetje vrij is. Zit niet fijn,maar Japie vind het best. Die zingt zijn eigen melodietje. 

Het eerste stuk gaat over de weg. Leuk ik hoor de uilen en zie dieren over de weg schieten. 

Het is doodstil nog. 

En dan kom ik bij een afslag waar ik het bos in moet duiken. 

Maar waar ik ook zoek ik kom alleen maar in diepe greppels. Mijn stokken laat ik voelen maar niks. 

En dan word ik verstandig. 

In het pikkedonker met alleen een lampje van de telefoon ga ik het echt niet zien. 

Ik kan mijn routekaartje niet lezen dus zal op de gpx moeten. Boomstronken etc. ga ik niet zien. 

Dit is gekkenwerk. 

Ik ga door op de weg en wacht tot ik een beetje licht heb. 

En net als ik een streepje daglicht zie kan ik ook het bos in. 

Ik vind het vreselijk spannend en doodeng. 

Af en toe loop ik in spinrag met mijn gezicht en dan schiet de angst omhoog. Mijn grote angst voor spinnen. Stel dat er 1 in mijn haar of gezicht komt. Ik zie vleermuizen en hoor geritsel in de bosjes. Wat voor dieren zullen daar zitten. 

zonder al te veel paniek zie ik het lichter worden en de nevel over open plekken. En ik geniet van al dat moois. In de struiken hoor ik gekraak en ineens komt er een man tevoorschijn. 

Ik sta verstijfd van de schrik. 

De man stelt me direct gerust door te zeggen dat hij van de camping komt en dennenappels zoekt. 

Het duurt even voor het bibberen stopt maar dan kan ik hem een fijne dag wensen. 

En dan ineens komt de zon op. 

Boven de velden een grote rode bal. 

Dit is toch wel een enorm cadeau. 

Vol bewondering sta ik te kijken. 

De natuur komt verder tot leven en het wordt tijd dat ik aan het werk ga. Ik heb een eind te gaan. 

Gister heb ik blijkbaar vocht vast lopen houden wat er nu om de haverklap uit moet. 

Mallotig wordt ik er van. Japie moet elke keer los en dat gehang op mijn schouders doet ook geen goed. Ondertussen spelen insecten een spelletje door op mijn hele lijf te gaan zitten en steken. 

Ik blijf maar meppen. 

Na 11 km is het tijd voor rust. Half negen ondertussen dus tijd om Joke te appen de oprichtster van de verwenzorg. Kijken of zij thuis is voor bezoek. 

Flesje cola erin en verder maar weer. 

Ik loop de route door de loonse en drunense duinen. 

Prachtig gebied ook weer. 

Met de gpx is de route ook makkelijk te volgen. 

En dan ben ik bij Vught. 

Eerste etappe gehad. Nelly appen af te wachten en Joke een laatste bericht gestuurd. 

Ik wil de laatste etappe nog even met mezelf zijn. 

Moe ben ik allerminst. 

Het gaat weer goed na gister. 

Twee eierkoeken gaan als lunch naar binnen met een paar crackers en een flesje cola en dan is het tijd voor de tweede etappe. 

de muziek gaat op en ik zing vrolijk mee. 

Het landschap zie ik nu heel bewust en ik neem afscheid van deze tocht. 

Het is alsof ik maanden van huis ben en toch ook alsof het nog maar kort geleden is. 

De tijd is een beetje een raar spelletje aan het doen. Adressen waar ik geweest ben lijken soms langer geleden dan dag 1. De route van Zoetermeer naar Rosmalen wel jaren geleden. 

Het donkere bos van vanmorgen is ook alweer ver weg. 

Dit heb ik echt wel overwonnen en tevreden stap ik door. En ineens zie ik allemaal zwarte vlekken op mijn armen en benen en schiet ik keihard in de lach. 

Een kerkhof vol dooie insectjes die probeerden me op te eten. 

Ik veeg de boel maar even schoon. 

En dan gaat het onweren en regenen. 

Poncho en gamaschen maar aan. 

Blij dat het nog zolang droog gebleven is. 

En ach regen is nu ook niet erg. 

Ik zing er gewoon lustig op los. 

Een pirouette kan ook nog wel. 

Ik ben echt blij en heb een lach op mijn hoofd van oor tot oor en weer terug. Wat een mooie tijd. 

En dan zie ik Den Bosch en gaat alles aan route en gpx en Gps fout. 

De route zegt het water over, de gpx jengelt alle kanten op en de gps weigert helemaal dienst. 

Dan na heen en weer lopen zie ik aan de overkant van het water het trekpontje. 

Jakkes met de zere schouders heb ik daar nu helemaal geen zin meer in. 

Er zit niks anders op helaas. 

Blij  als ie aan mijn kant is en ik erop spring begin ik aan de terugweg. 

Aan de overkant staan een stel mannen en ik roep ze maar eens mee te gaan helpen. 

Dat doen ze gelukkig ook en ik bedank ze. 

Nog weer even zoeken en dan loop ik naar het stadsklooster. Daar kan ik om kwart over vier al niet meer naar binnen. 

Niet erg ik loop naar de st Jan. Altijd mooi en nu dus ook. 

En dan vind ik het jammer dat het klaar is en de afsluiting in een stad is. 

Echt moe ben ik na 40 km niet eens. Joke niks meer van gehoord ik ga door. 

En dan ineens staat er een man voor me die mijn naam noemt. 

En ik weet het gelijk. 

Mijn wandelmaatje met wie ik een stuk heb opgelopen op het Pieterpad twee jaar geleden. 

Wat ontzettend leuk. 

We kletsen een poosje. Hij heeft het pieterpad nog een keer met de fiets gedaan maar nooit meer echt gewandeld. Na een poosje nemen we afscheid en zeggen tot ziens. Ongetwijfeld zien we elkaar weer ergens. Wat een geweldige leuke ontmoeting. 

Dan loop ik op Nelly aan. 

Met nog vier km te gaan nog een laatste stop. 

Na Vught heb ik geen rust meer gehad. 

En dan na 49 km ben ik er en is het pad gelopen. 

Blij en nu ook moe. Japie is blij in rust te mogen. Ik bedank hem vanavond voor het dragen van al mijn spullen. 

En voor zijn nooit aflatende vrolijke deuntje waardoor ik steeds weer blij werd. Japie en ik we deden het samen. 

Het pad heeft me veel goeds gebracht. 

Mijn grote overwinning, maar ook het gevoel te hebben weer verder te kunnen. 

Alle verhalen en belevenissen zullen moeten zakken. 

Nu loopt alles door elkaar. 

Met Nelly ga ik gezellig nog uit eten. 

Morgen misschien als mijn lijf nog een keer wil pelgrimsdag op de oudste weg van Nederland van Zeist naar Doorn. . 

Maar het kloosterpad is definitief klaar.