9. sep, 2021

Ik wandel maar, ik wandel maar

Ik wandel maar, ik wandel maar. 

Ik wandel weg van wat achter me ligt. 

En ik wandel naar wat voor me ligt. 

Wat voor me ligt, wat ik niet weet. 

Ik wandel maar door en vergeet. 

De tijd verstrijkt, er komt rust. 

Geen besef van dagen en tijd. Alleen met mijn Japie wandel ik maar.  Samen verbonden met elkaar. 

De dagen droom ik langs de wegen. Ik kijk en kijk maar. 

Talloze vlindertjes, dansende libellen, Bijen, hommels zoveel dieren komen voorbij. 

Ik wandel en ik wandel maar. 

 

Langs velden paarse hei, bos, akkers en de zo gehate drukke gebieden die mijn lege hoofd vervelend vullen. 

Ik wandel en wandel maar en weet eigenlijk niet waarheen. 

De paden uitgestippeld, maar het pad van mijn toekomst zo onzeker. 

Hoe vind ik mezelf opnieuw uit. 

Wat kan ik overwinnen. 

Zal ik eens genoeg hebben gewandeld. 

Ik wandel en ik wandel maar. 

En met dat de dagen zich als lange kettingen rijgen, komt er rust. 

Komt er besef van wat ik leer. 

Hoe mijn lijf werkt en reageert. Op afstanden dagen achter elkaar. 

Hoe ik mijn lijf kan sturen. 

Hoe ik nee leer zeggen, grenzen aangeef. 

Hoe ik angsten overwin. 

Ik wandel en ik wandel maar. 

Nog 1 dag op dit pad. 

Dan is het gedaan. 

Nog 1 les te leren. 

Nog 1 keer overwinnen. 

Nog 1 keer het verleden het verleden laten zijn. 

Ik wandel en ik wandel maar.