9. sep, 2021

blij met de korte etappe

Laat gaan slapen vannacht en om 7 uur op. 

Maar geen probleem ik voelde me prima. 

Het ontbijt was heel erg uitgebreid en het duurde dan ook even voor ik weg kon. 

Ze vertelde als ze me had afgezet ze eerst ging zitten. Beetje verdrietig dat ik weer weg was. 

Dat had ze bij alle leuke gasten. 

Het is een lieverd. 

Zes keer een lunch aangeboden maar nee. Ik eet het toch niet op. 

Dan via de appie heijn gaat het naar de route. 

Al snel zijn we er. 

Gister toch een stuk verder van de route gelopen dan ik dacht. 

Hartelijk nemen we afscheid en ik ga op pad. 

Na korte tijd begint de jeuk weer. 

En niet zo een beetje. 

precies onder mijn sport bh staat alles in brand en de jeuk doet echt pijn

In Oirschot kom ik in het centrum en vlieg ik de zeeman in

 

Even maar een topje wat niet strak zit. 

Bij het restaurant aan de overkant wat drinken en naar de wc. De bediening is er niet maar bordje wc zie ik staan dus ik loop door. 

Sport bh uit topje aan. 

De jeuk lijkt weg. 

als er nog steeds geen bediening is ga ik toch maar weer op pad. 

Drinken genoeg denk ik maar. 

Het lijkt wat beter te gaan met de jeuk maar het branden houdt aan. 

Op een bankje eenmaal in het weiland gaat het topje uit. 

Alleen tshirt verder kan er niks op die rug. Even zitten, drinken en verder. 

De route is echt bagger. Op een paar stukjes na veel over de harde weg door een enkel dorp en verder de weg. 

Maar goed niet erg. 

Ik zet de muziek op en loop rustigjes door. 

Ondertussen begint het branden weer en ik besluit de schouderbanden van Japie losser te gooien. 

Betekent meer getrek aan mijn zere schouders maar alles beter dan dat branden. 

Het is ook benauwd weer en ik lijk wat koortsig. 

Ben ik blij maar een kippen stukkie te moeten😊.  Elke keer zing ik een paar zinnen mee met de muziek en als dat niet gaat zing ik in mijn hoofd mee. 

Dat werkt als een tierelier. 

Zitten doe ik niet meer. Cola zero gaat me vandaag echt niet helpen. 

En als ik mazzel heb dan kan ik op tijd nog bij lokaal 12 lunchen op de instelling, kom ik droog over en kan ik mijn kleren wassen en boodschappen doen. En dat gaat ook wel lukken als ik naar de route kijk. 

Het laatste stukje gaat op de gps. 

Rechtdoor zegt ie. Als ik bijna bij het eind van de straat ben wijst ie me terug. 

Snotverdrie een paar 100 m extra. Als ik weer terug bij de weg ben blijk ik toch weer terug te moeten. 

Rot gps. 

Het huilen staat me nader dan het lachen. 

Ik voel me echt niet goed. 

Maar dan ben ik er. 

Er blijken toch mensen te zijn en maar goed ook. 

Ze hadden een code gegeven om de deur te openen. 

Maar niet dat er achter de code een kastje zat waar een sleutel in lag. 

Ik had er nooit in gekund. 

14 uur vinden ze echter veel te vroeg. 

De kamer is niet klaar. Ze hebben morgen theatervoorstellingen en zijn gestressed. 

Dus laat ze me staand een glas water drinken terwijl ze een handdoek op mijn kamer legt. 

Prima beddengoed komt  later. 

Ik knap me snel op want de handdoek is nog nat, haal de fiets op en verdwijn naar lokaal 12. Het is in elke instelling hetzelfde. 

Broodje gegeten en naar de supermarkt. 

Voor vanavond maar een salade en verder heel vroeg slapen. Het fietsen ben ik echt niet meer gewend. Eerst kukel ik er bijna af en vervolgens rij ik overal dwars doorheen. 

Juffie brokkenpiloot denk ik, maar ik ben te dizzy om iets te verbeteren aan mijn rijgedrag. 

Als ik terug kom ligt het beddengoed voor mijn deur. Als ik mijn bed opmaak zie ik een steek onder mijn bed. 

Ik moet echt vreselijk lachen. 

Maar dan is het ook wel op voor vandaag. 

 

Morgen de laatste etappe.