7. sep, 2021

Een warme dag

Goed geslapen maar vaak naar de wc. Toch uitgerust wakker en dat is fijn gezien ik nog een paar dagen moet lopen. 

Omdat de afstand niet bijzonder lang is, een half uur later aan het ontbijt. 

Lekker denk ik dan nog. Een dagje lanterfanten weer. Met de gastvrouw nog een poosje zitten kletsen en nog een extra kop koffie. 

Het is een van de leuke plekjes op mijn tocht. Niet alleen door het leuke huisje maar door de gastvrijheid en zorgzaamheid. 

Flesjes water nog even in de koeling, liever griekse yoghurt dan brood prima. Aan alles wordt gedacht. 

Het adres mag van mij op de goedkope overnachtings site. 

Goed om  over negen uur ga ik toch echt lopen. 

Ze wijst me een mooiere weg om terug in Vessem te komen. 

En het is een mooie leuke weg. 

Ik geniet nog na van mijn verblijf. 

Vannacht hoorde ik de kerkuilen. 

Mooi geluid. Vanmorgen de haan en de gastvrouw was al vroeg aan het fluiten. 

Een mens kan het toch maar goed hebben. 

Mocht ik er in de buurt zijn ga ik zeker weer daar slapen. 

Zonder problemen loop ik Vessem binnen. 

Toch even langs de coop twee koeken en cola zero halen. 

Brood krijg ik niet weg als lunch. Mijn brood van drie dagen kon ik gisteren weggooien. De crackers, normaal leef ik erop nu vind ik het teveel. 

Gewoon twee koeken is genoeg. 

Daarna is het echt op stap. 

Ik heb er dan vier km op zitten dus het zullen er 24 á 25 worden vandaag. 

In het stukje bos waar ik inloop eerst plassen. 

En mijn broek vast sjorren. 

Hij is gegroeid en zakt teveel af. 

Ik leer mijn lijf een beetje kennen. 

Als ik mijn stokken harder neer ga zetten dan hang ik meer voorover en loop ik te snel. 

Dus daar let ik op en schakel telkens terug. 

Op een rustig tempo kan ik langer door lopen. 

En zeker vandaag nodig nu Japie wat lamlendig op mijn rug hangt. 

Hij lijkt weer te zijn gegroeid dus ik trek de schouderbanden maar weer strakker.  Ik denk dat Japie met pensioen moet zo ondertussen. 

Zo snel word ik echt niet kleiner. 

Het landschap is weer prachtig. 

Veel onverhard wat soms lastig is maar het gaat prima. 

Ik kom op de Landschotse heide. 

Wat een prachtig gebied weer. 

In het begin is het druk met wandelaars met erg veel kinderen. 

En het is warm. 

Maar ik klaag niet. Had ik dit soort stukken in de regen gelopen was dat minder geweest. 

Bofferd zeg ik tegen mezelf en ik lach. 

Als ik een groep kinderen voorbij loop zegt de begeleider dat de kinderen goed moeten kijken hoe ik loop te sjouwen in de warmte met ook nog die rugzak. Die mw. heeft het pas zwaar. 

Ik moet lachen. 

Ach ja denk ik kinderen klagen snel. 

Ze lopen met flessen water elkaar drinken te geven. 

Lief dan weer, dat zorgzame naar elkaar. 

Dan kom ik bij het natte gebied met een groot stuk water. 

Een bank en het is klaar. 

De relax bank staat erop. 

Nou reken maar Japie zeg ik. 

11 km zitten erop dus echte rust. 

Japie mag eerst een plekkie zoeken en dan plof ik er naast. 

Eten en vooral drinken. 

Een liter vocht is zo weg. 

Kilo minder te sjouwen dat is mooi. 

Vanwege de warmte en nauwelijks iets tegen komen moet er veel vocht gesjouwd worden. 

3.5 liter is niet te gek op zo een warme dag. 

En ik drink in 1 keer veel zodat ik er ook weer lang op kan teren. 

Als het stil is, is het plassen en weer door. 

Een half uur zitten is vandaag wel heel snel voorbij. 

Japie mag weer op mijn rug klimmen. 

Ik houd van hem en wil hem zo dicht mogelijk tegen me aan voelen. 😊❤️

Braaf slaat hij zijn armen om me heen en klemt zich stevig vast. 

Genietend van de mooie hei banjer ik door. 

De route is dankzij de gpx goed te volgen. 

Paaltjes blijven soms lastig te vinden. 

Ik mijmer vandaag veel. 

Dan mijmer ik over de afgelopen weken. 

Wat heb ik een hoop meegemaakt. 

Maar dan komt de vraag, wat dan? En eigenlijk is dat niet eens zo gek veel. 

Elke dag gelopen, lieve mensen ontmoet, mooi weer en leuke gesprekken onderweg. 

En toch heb ik het idee dat ik kan blijven vertellen al weet ik niet wat. 

En ineens schiet me dan Santiago te binnen. 

Gerda en ik hebben er nooit echt veel over na gepraat. 

Ik heb me wel eens afgevraagd waarom niet. 

Nu heb ik het antwoord. 

Meer dan lieve mensen, mooie natuur, lopen en het weer is er ook niet. 

En ik moet denken aan gister aan dat gedicht op die handdoek. 

Wat kunnen we met weinig toch vol zitten. 

Dus waar mijmer ik nou helemaal over? Juist. Over niets😊. 

 Ik moet denken aan dat weekend koeien melken met een patiënt in Westelbeers. 

Dat moet hier in de buurt zijn geweest. 

Wat een leuk weekend was dat samen met boer Piet. 

Uiteindelijk verlaat ik de hei en loop het bos in.

Heerlijk onder de bomen uit de zon. 

Ik mopper niet maar oef wat is het warm. 

Als ik achter me kijk zie ik een vrouw lopen. 

Ze heeft  een groene witte jurk aan. 

Heb ik zin in een praatje? Dan moet ik misschien sneller of langzamer lopen. 

Nee dat is nu niet handig. 

Ik loop rustig door wachtend tot ze me voorbij loopt. 

Maar dat gebeurt niet en als ik dan omkijk is er geen vrouw te zien. 

Ze kan nergens zijn afgeslagen. 

Er is geen zijpad. 

Ik loop het stukje terug maar geen vrouw te zien. 

Ik ken dit wel van als ik het erg benauwd heb met lopen maar ik ben niet benauwd. Genoeg gedronken, met al meer als twee liter, heb ik ook. 

Het fijne gevoel is even weg. 

Ik loop maar snel door. 

Maar dan zet ik het uit mijn hoofd. 

Het zal de warmte zijn. 

Ik heb op de route gezien dat ik 2.5 km kan inkorten en besluit dat te gaan doen als ik bij het knooppunt aan kom. 

Even opletten denk ik nog. En dan zie ik op de route dat ik dat punt al voorbij ben. 

Ooo handige dodo mopper ik. 

En er zitten pas 17 km op en ik wil om de 10 km rusten, dus ik moet nog even door. 

En net als ik besluit bij de eerste de beste bank neer te ploffen kom ik in grasland. 

Met heel veel brandnetels. 

Gunst, zeg ik tegen Japie, jij blij dat je hoog zit. 

Mijn benen zullen vannacht wel weer het gevoel hebben dat de zon nog steeds schijnt. 

Het is zo lastig lopen en de stokken kan ik niet gebruiken. Dat is alleen maar lastig nu. 

Vanmorgen heb ik de laatste doppen erop gezet. Anwb doppen slijten snel is me al eerder opgevallen. 

Dus ik moet er nu zuinig op zijn. 

Na een poosje ploeteren ben ik er door heen en loop weer een bos in. 

Oke eerste bank. 

Ik loop en loop maar geen bank te bekennen. 

En net als ik besluit op de grond te gaan zitten zie ik een hoop mensen bij elkaar

Restaurant?? Er komt een auto aan. 

De bestuurder zit achter het stuur met een ijsje. 

Kijk dit is het. Een ijstent. 

Snel loop ik erop af en stop nog even bij een kapelletje. 

Dan ren ik snel door. 

Bij de hoek zijn de mensen op hun fiets weg en zie ik niks. 

Geen restaurant, geen ijs kar alleen een picknick bank. 

Hoe bestaat het roep ik tegen Japie. 

Ik zag toch echt die man met een ijsje zitten. 

Ik kijk om me heen maar niks te zien. 

Nou ja een bank in ieder geval. 

Japie is bijna net zo nat als ik. 

Ik vermoed dat ik nu wel vocht nodig heb. 

Banaantje, mandarijntje en een liter water. 

En net als ik weg wil komt er een fietser bij zitten die een praatje begint. 

Zijn relatie heeft corona gehad en is na een driekwart jaar nog steeds erg ziek. 

Hij vindt wandelen maar niks. 

Dat schiet niet op. 

Fietsen zie je veel meer. 

Ik schiet in de lach. 

Wij hebben een andere kijk op zaken, dat blijkt wel. 

Maar dan ga ik verder. 

Ik moet nog vijf km en het is half vier. 

Net weer op het voetpad in het bos staan er twee opgeschoten knullen met brommers te rommelen. 

Even word ik er gespannen van maar er gebeurt niks. 

Ik mag zo reageren denk ik. Eenmaal in de wei kom ik bij de Beersche strijkster. 

Een vrouw die door de bliksem getroffen was en helende krachten kreeg. 

Je kan je hand in haar handen leggen voor verlichting. 

Wat je dan voelt…. 

Ik zal moe zijn maar het heeft iets troostend. 🤣

Het is een mooi pad en als ik dan eruit loop kom ik bij een grote mariakapel. 

Prachtig is ie. 

Er hangt een herinnering aan het mh17 drama. 

Twee namen eronder. 

Plakkaten met veel namen  van oorlogsslachtoffers 

Er is veel ellende in deze wereld. 

Ik denk dat het wel lekker is al twee weken tv loos te zijn. 

Geen nieuws, geen ellende. 

Na de kapel loop ik vrij snel Oirschot in. 

Mooi route af en op slaapadres aan. 

Nog drie km. 

De route afstand klopt niet. 

21 zou ie zijn. 

Met mijn slaapadres niet verder dan 24 hooguit 25 km. Het zullen er zeker 28 worden. 

Ik moet doorkachelen. 

De binnenstad is gezellig maar ik word een beetje nerveus van de drukte. 

Via de jumbo, denk ik. Even wat boodschapjes voor de lunch morgen en twee  alcoholvrije biertjes. 

Vocht bijtanken vanavond. 

Meer als drie liter zitten erin maar ik zweet veel. 

Dan de telefoon. 

Of ik er al bijna ben want het eten is klaar. 

Ja ik kom eraan rennen. 

Nog 750 meter. 

Aangekomen moet ik gelijk aanschuiven. 

Ik vraag of ze een houten stoel hebben want anders kan ik niet gaan zitten. 

Dat hebben ze maar het tafelkleed vertoont natte plekken van mijn armen en ik voel het water van me af gutsen. 

Tomaten soep, broccoli, vis, gebakken aardappelen, een prima maaltijd. 

Vriendelijke mensen. Als ik opsta na het eten liggen er druppels water op de stoel. 

En ik ben stijf. Ik blijk  een huis met tv te hebben. Gunst, dacht ik niet blij te zijn zonder tv? 

Eerst douchen en wassen. 

Als ik onder de douche wil stappen hangt er een monster van een spin. 

Oei dat is schrikken. 

Of douchen of maar aan de wastafel ik sta in dubio. 

De eigenaars wil ik niet roepen. 

Dan moet ik schone kleding over mijn vieze lijf aan. 

Heel dapper zet ik de hete douche aan en spuit op de spin die in het putje verdwijnt. 

Ik durf er nu onder maar niet het douchegordijn dicht te doen. 

Stel dat dat monster uit het putje kruipt. 

Laat ik dan de angst voor het bos overwonnen  hebben, dat gaat met de spinnen angst niet gebeuren. 

Sorry spinnen minners maar spinnen overleven het bij mij niet. 

Als ik schoon ben is de doucheruimte 1 grote plas water van het lekkende gordijn. 

Nu moet ik wel om een dweil vragen😂 De eigenaresse heeft geen gevoel voor humor. 

Ze begint met de uitleg over het buitengebied waar nu eenmaal spinnen zijn. 

Vanavond hou ik het maar voor gezien. 

Geen zin om koffie mee te drinken. 

Ploffen op een stoel, verhaaltje tikken en de tv aan. 

Toch maar even nieuws kijken. 

De politiek lijkt op the bold and the beautiful. 

Na een paar weken is er nog niks veranderd. Het is komisch om te zien. 

Morgen weer een warme dag. Maar vroeger op pad, dus meer tijd.