kloosterpad

11. sep, 2021

En dan de laatste dag op het kloosterpad. En ik had nog een missie. 

Gister flink belabberd om negen uur gaan slapen. 

Wekker op half vijf gezet en met het gekletter van de regen in slaap gevallen. 

Om half vijf gaat de wekker en om vijf uur wandel ik naar buiten. 

Weg van mijn laatste slaapplek die ik niemand echt aanbeveel. 

Mijn doel voor vandaag was om in het donker in het bos te lopen. 

Nu ik overdag niet meer bang ben moet ik zien of dit ook lukt. Van te voren veel mitsen en maren die ik ook kon laten gaan. 

Noodscenario's bedacht en weer laten gaan. En nu maar gewoon gaan. 

Japie mag vandaag vrij bewegen. 

De banden los zodat de bovenkant van mijn rug een beetje vrij is. Zit niet fijn,maar Japie vind het best. Die zingt zijn eigen melodietje. 

Het eerste stuk gaat over de weg. Leuk ik hoor de uilen en zie dieren over de weg schieten. 

Het is doodstil nog. 

En dan kom ik bij een afslag waar ik het bos in moet duiken. 

Maar waar ik ook zoek ik kom alleen maar in diepe greppels. Mijn stokken laat ik voelen maar niks. 

En dan word ik verstandig. 

In het pikkedonker met alleen een lampje van de telefoon ga ik het echt niet zien. 

Ik kan mijn routekaartje niet lezen dus zal op de gpx moeten. Boomstronken etc. ga ik niet zien. 

Dit is gekkenwerk. 

Ik ga door op de weg en wacht tot ik een beetje licht heb. 

En net als ik een streepje daglicht zie kan ik ook het bos in. 

Ik vind het vreselijk spannend en doodeng. 

Af en toe loop ik in spinrag met mijn gezicht en dan schiet de angst omhoog. Mijn grote angst voor spinnen. Stel dat er 1 in mijn haar of gezicht komt. Ik zie vleermuizen en hoor geritsel in de bosjes. Wat voor dieren zullen daar zitten. 

zonder al te veel paniek zie ik het lichter worden en de nevel over open plekken. En ik geniet van al dat moois. In de struiken hoor ik gekraak en ineens komt er een man tevoorschijn. 

Ik sta verstijfd van de schrik. 

De man stelt me direct gerust door te zeggen dat hij van de camping komt en dennenappels zoekt. 

Het duurt even voor het bibberen stopt maar dan kan ik hem een fijne dag wensen. 

En dan ineens komt de zon op. 

Boven de velden een grote rode bal. 

Dit is toch wel een enorm cadeau. 

Vol bewondering sta ik te kijken. 

De natuur komt verder tot leven en het wordt tijd dat ik aan het werk ga. Ik heb een eind te gaan. 

Gister heb ik blijkbaar vocht vast lopen houden wat er nu om de haverklap uit moet. 

Mallotig wordt ik er van. Japie moet elke keer los en dat gehang op mijn schouders doet ook geen goed. Ondertussen spelen insecten een spelletje door op mijn hele lijf te gaan zitten en steken. 

Ik blijf maar meppen. 

Na 11 km is het tijd voor rust. Half negen ondertussen dus tijd om Joke te appen de oprichtster van de verwenzorg. Kijken of zij thuis is voor bezoek. 

Flesje cola erin en verder maar weer. 

Ik loop de route door de loonse en drunense duinen. 

Prachtig gebied ook weer. 

Met de gpx is de route ook makkelijk te volgen. 

En dan ben ik bij Vught. 

Eerste etappe gehad. Nelly appen af te wachten en Joke een laatste bericht gestuurd. 

Ik wil de laatste etappe nog even met mezelf zijn. 

Moe ben ik allerminst. 

Het gaat weer goed na gister. 

Twee eierkoeken gaan als lunch naar binnen met een paar crackers en een flesje cola en dan is het tijd voor de tweede etappe. 

de muziek gaat op en ik zing vrolijk mee. 

Het landschap zie ik nu heel bewust en ik neem afscheid van deze tocht. 

Het is alsof ik maanden van huis ben en toch ook alsof het nog maar kort geleden is. 

De tijd is een beetje een raar spelletje aan het doen. Adressen waar ik geweest ben lijken soms langer geleden dan dag 1. De route van Zoetermeer naar Rosmalen wel jaren geleden. 

Het donkere bos van vanmorgen is ook alweer ver weg. 

Dit heb ik echt wel overwonnen en tevreden stap ik door. En ineens zie ik allemaal zwarte vlekken op mijn armen en benen en schiet ik keihard in de lach. 

Een kerkhof vol dooie insectjes die probeerden me op te eten. 

Ik veeg de boel maar even schoon. 

En dan gaat het onweren en regenen. 

Poncho en gamaschen maar aan. 

Blij dat het nog zolang droog gebleven is. 

En ach regen is nu ook niet erg. 

Ik zing er gewoon lustig op los. 

Een pirouette kan ook nog wel. 

Ik ben echt blij en heb een lach op mijn hoofd van oor tot oor en weer terug. Wat een mooie tijd. 

En dan zie ik Den Bosch en gaat alles aan route en gpx en Gps fout. 

De route zegt het water over, de gpx jengelt alle kanten op en de gps weigert helemaal dienst. 

Dan na heen en weer lopen zie ik aan de overkant van het water het trekpontje. 

Jakkes met de zere schouders heb ik daar nu helemaal geen zin meer in. 

Er zit niks anders op helaas. 

Blij  als ie aan mijn kant is en ik erop spring begin ik aan de terugweg. 

Aan de overkant staan een stel mannen en ik roep ze maar eens mee te gaan helpen. 

Dat doen ze gelukkig ook en ik bedank ze. 

Nog weer even zoeken en dan loop ik naar het stadsklooster. Daar kan ik om kwart over vier al niet meer naar binnen. 

Niet erg ik loop naar de st Jan. Altijd mooi en nu dus ook. 

En dan vind ik het jammer dat het klaar is en de afsluiting in een stad is. 

Echt moe ben ik na 40 km niet eens. Joke niks meer van gehoord ik ga door. 

En dan ineens staat er een man voor me die mijn naam noemt. 

En ik weet het gelijk. 

Mijn wandelmaatje met wie ik een stuk heb opgelopen op het Pieterpad twee jaar geleden. 

Wat ontzettend leuk. 

We kletsen een poosje. Hij heeft het pieterpad nog een keer met de fiets gedaan maar nooit meer echt gewandeld. Na een poosje nemen we afscheid en zeggen tot ziens. Ongetwijfeld zien we elkaar weer ergens. Wat een geweldige leuke ontmoeting. 

Dan loop ik op Nelly aan. 

Met nog vier km te gaan nog een laatste stop. 

Na Vught heb ik geen rust meer gehad. 

En dan na 49 km ben ik er en is het pad gelopen. 

Blij en nu ook moe. Japie is blij in rust te mogen. Ik bedank hem vanavond voor het dragen van al mijn spullen. 

En voor zijn nooit aflatende vrolijke deuntje waardoor ik steeds weer blij werd. Japie en ik we deden het samen. 

Het pad heeft me veel goeds gebracht. 

Mijn grote overwinning, maar ook het gevoel te hebben weer verder te kunnen. 

Alle verhalen en belevenissen zullen moeten zakken. 

Nu loopt alles door elkaar. 

Met Nelly ga ik gezellig nog uit eten. 

Morgen misschien als mijn lijf nog een keer wil pelgrimsdag op de oudste weg van Nederland van Zeist naar Doorn. . 

Maar het kloosterpad is definitief klaar. 




9. sep, 2021

Ik wandel maar, ik wandel maar. 

Ik wandel weg van wat achter me ligt. 

En ik wandel naar wat voor me ligt. 

Wat voor me ligt, wat ik niet weet. 

Ik wandel maar door en vergeet. 

De tijd verstrijkt, er komt rust. 

Geen besef van dagen en tijd. Alleen met mijn Japie wandel ik maar.  Samen verbonden met elkaar. 

De dagen droom ik langs de wegen. Ik kijk en kijk maar. 

Talloze vlindertjes, dansende libellen, Bijen, hommels zoveel dieren komen voorbij. 

Ik wandel en ik wandel maar. 

 

Langs velden paarse hei, bos, akkers en de zo gehate drukke gebieden die mijn lege hoofd vervelend vullen. 

Ik wandel en wandel maar en weet eigenlijk niet waarheen. 

De paden uitgestippeld, maar het pad van mijn toekomst zo onzeker. 

Hoe vind ik mezelf opnieuw uit. 

Wat kan ik overwinnen. 

Zal ik eens genoeg hebben gewandeld. 

Ik wandel en ik wandel maar. 

En met dat de dagen zich als lange kettingen rijgen, komt er rust. 

Komt er besef van wat ik leer. 

Hoe mijn lijf werkt en reageert. Op afstanden dagen achter elkaar. 

Hoe ik mijn lijf kan sturen. 

Hoe ik nee leer zeggen, grenzen aangeef. 

Hoe ik angsten overwin. 

Ik wandel en ik wandel maar. 

Nog 1 dag op dit pad. 

Dan is het gedaan. 

Nog 1 les te leren. 

Nog 1 keer overwinnen. 

Nog 1 keer het verleden het verleden laten zijn. 

Ik wandel en ik wandel maar. 



9. sep, 2021

Laat gaan slapen vannacht en om 7 uur op. 

Maar geen probleem ik voelde me prima. 

Het ontbijt was heel erg uitgebreid en het duurde dan ook even voor ik weg kon. 

Ze vertelde als ze me had afgezet ze eerst ging zitten. Beetje verdrietig dat ik weer weg was. 

Dat had ze bij alle leuke gasten. 

Het is een lieverd. 

Zes keer een lunch aangeboden maar nee. Ik eet het toch niet op. 

Dan via de appie heijn gaat het naar de route. 

Al snel zijn we er. 

Gister toch een stuk verder van de route gelopen dan ik dacht. 

Hartelijk nemen we afscheid en ik ga op pad. 

Na korte tijd begint de jeuk weer. 

En niet zo een beetje. 

precies onder mijn sport bh staat alles in brand en de jeuk doet echt pijn. 

Ik kom in een plaats zonder naambordje bij de kerk. 

Ik kijk er even rond en loop de begraafplaats op. 

Er ligt een pelgrim die naar Santiago is geweest. De schelp hangt aan zijn grafsteen. 

Een man die er een graf netjes maakt vraagt waar ik heen wandel. 

Kloosterpad had ik beter niet kunnen noemen. Hij begint me toch een verhaal over de straffen van de nonnen en wat een rotzusters het zijn. 

En dan de paters die armpjes braken van kinderen. 

Na vijf minuten ben ik het wel zat. Ik ga door maar dat is niet wat de man wil. 

De oorlog moet ook nog. 

Ik zeg hem geen tijd te hebben en dan wordt ie me toch boos. 

Het gevloek is niet van de lucht. 

Hier ga ik niet naar luisteren. 

Donder maar op gvd als je niet wil luisteren schreeuwt hij. 

Ik snap heel goed het feit dat deze man met heel veel oud zeer zit en wil vertellen, maar ik heb er simpelweg geen tijd voor en voel me te rot. 

Bovendien is zijn reactie wel erg te ver gaand. Dus loop ik om de kerk heen nog even de kapel in voor ik verder ga. 

Ik blijk in  Oirschot te zijn en ik kom in het centrum en vlieg de zeeman in

 

Even maar een topje wat niet strak zit. 

Bij het restaurant aan de overkant wat drinken en naar de wc. De bediening is er niet maar bordje wc zie ik staan dus ik loop door. 

Sport bh uit topje aan. 

De jeuk lijkt weg. 

als er nog steeds geen bediening is ga ik toch maar weer op pad. 

Drinken genoeg denk ik maar. 

Het lijkt wat beter te gaan met de jeuk maar het branden houdt aan. 

Op een bankje eenmaal in het weiland gaat het topje uit. 

Alleen tshirt verder kan er niks op die rug. Even zitten, drinken en verder. 

De route is echt bagger. Op een paar stukjes na veel over de harde weg door een enkel dorp en verder de weg. 

Maar goed niet erg. 

Ik zet de muziek op en loop rustigjes door. 

Ondertussen begint het branden weer en ik besluit de schouderbanden van Japie losser te gooien. 

Betekent meer getrek aan mijn zere schouders maar alles beter dan dat branden. 

Het is ook benauwd weer en ik lijk wat koortsig. 

Ben ik blij maar een kippen stukkie te moeten😊.  Elke keer zing ik een paar zinnen mee met de muziek en als dat niet gaat zing ik in mijn hoofd mee. 

Dat werkt als een tierelier. 

Zitten doe ik niet meer. Cola zero gaat me vandaag echt niet helpen. 

En als ik mazzel heb dan kan ik op tijd nog bij lokaal 12 lunchen op de instelling, kom ik droog over en kan ik mijn kleren wassen en boodschappen doen. En dat gaat ook wel lukken als ik naar de route kijk. 

Het laatste stukje gaat op de gps. 

Rechtdoor zegt ie. Als ik bijna bij het eind van de straat ben wijst ie me terug. 

Snotverdrie een paar 100 m extra. Als ik weer terug bij de weg ben blijk ik toch weer terug te moeten. 

Rot gps. 

Het huilen staat me nader dan het lachen. 

Ik voel me echt niet goed. 

Maar dan ben ik er. 

Er blijken toch mensen te zijn en maar goed ook. 

Ze hadden een code gegeven om de deur te openen. 

Maar niet dat er achter de code een kastje zat waar een sleutel in lag. 

Ik had er nooit in gekund. 

14 uur vinden ze echter veel te vroeg. 

De kamer is niet klaar. Ze hebben morgen theatervoorstellingen en zijn gestressed. 

Dus laat ze me staand een glas water drinken terwijl ze een handdoek op mijn kamer legt. 

Prima beddengoed komt  later. 

Ik knap me snel op want de handdoek is nog nat, haal de fiets op en verdwijn naar lokaal 12. Het is in elke instelling hetzelfde. 

Broodje gegeten en naar de supermarkt. 

Voor vanavond maar een salade en verder heel vroeg slapen. Het fietsen ben ik echt niet meer gewend. Eerst kukel ik er bijna af en vervolgens rij ik overal dwars doorheen. 

Juffie brokkenpiloot denk ik, maar ik ben te dizzy om iets te verbeteren aan mijn rijgedrag. 

Als ik terug kom ligt het beddengoed voor mijn deur. Als ik mijn bed opmaak zie ik een steek onder mijn bed. 

Ik moet echt vreselijk lachen. 

Maar dan is het ook wel op voor vandaag. 

 

Morgen de laatste etappe. 

9. sep, 2021

Laat gaan slapen vannacht en om 7 uur op. 

Maar geen probleem ik voelde me prima. 

Het ontbijt was heel erg uitgebreid en het duurde dan ook even voor ik weg kon. 

Ze vertelde als ze me had afgezet ze eerst ging zitten. Beetje verdrietig dat ik weer weg was. 

Dat had ze bij alle leuke gasten. 

Het is een lieverd. 

Zes keer een lunch aangeboden maar nee. Ik eet het toch niet op. 

Dan via de appie heijn gaat het naar de route. 

Al snel zijn we er. 

Gister toch een stuk verder van de route gelopen dan ik dacht. 

Hartelijk nemen we afscheid en ik ga op pad. 

Na korte tijd begint de jeuk weer. 

En niet zo een beetje. 

precies onder mijn sport bh staat alles in brand en de jeuk doet echt pijn

In Oirschot kom ik in het centrum en vlieg ik de zeeman in

 

Even maar een topje wat niet strak zit. 

Bij het restaurant aan de overkant wat drinken en naar de wc. De bediening is er niet maar bordje wc zie ik staan dus ik loop door. 

Sport bh uit topje aan. 

De jeuk lijkt weg. 

als er nog steeds geen bediening is ga ik toch maar weer op pad. 

Drinken genoeg denk ik maar. 

Het lijkt wat beter te gaan met de jeuk maar het branden houdt aan. 

Op een bankje eenmaal in het weiland gaat het topje uit. 

Alleen tshirt verder kan er niks op die rug. Even zitten, drinken en verder. 

De route is echt bagger. Op een paar stukjes na veel over de harde weg door een enkel dorp en verder de weg. 

Maar goed niet erg. 

Ik zet de muziek op en loop rustigjes door. 

Ondertussen begint het branden weer en ik besluit de schouderbanden van Japie losser te gooien. 

Betekent meer getrek aan mijn zere schouders maar alles beter dan dat branden. 

Het is ook benauwd weer en ik lijk wat koortsig. 

Ben ik blij maar een kippen stukkie te moeten😊.  Elke keer zing ik een paar zinnen mee met de muziek en als dat niet gaat zing ik in mijn hoofd mee. 

Dat werkt als een tierelier. 

Zitten doe ik niet meer. Cola zero gaat me vandaag echt niet helpen. 

En als ik mazzel heb dan kan ik op tijd nog bij lokaal 12 lunchen op de instelling, kom ik droog over en kan ik mijn kleren wassen en boodschappen doen. En dat gaat ook wel lukken als ik naar de route kijk. 

Het laatste stukje gaat op de gps. 

Rechtdoor zegt ie. Als ik bijna bij het eind van de straat ben wijst ie me terug. 

Snotverdrie een paar 100 m extra. Als ik weer terug bij de weg ben blijk ik toch weer terug te moeten. 

Rot gps. 

Het huilen staat me nader dan het lachen. 

Ik voel me echt niet goed. 

Maar dan ben ik er. 

Er blijken toch mensen te zijn en maar goed ook. 

Ze hadden een code gegeven om de deur te openen. 

Maar niet dat er achter de code een kastje zat waar een sleutel in lag. 

Ik had er nooit in gekund. 

14 uur vinden ze echter veel te vroeg. 

De kamer is niet klaar. Ze hebben morgen theatervoorstellingen en zijn gestressed. 

Dus laat ze me staand een glas water drinken terwijl ze een handdoek op mijn kamer legt. 

Prima beddengoed komt  later. 

Ik knap me snel op want de handdoek is nog nat, haal de fiets op en verdwijn naar lokaal 12. Het is in elke instelling hetzelfde. 

Broodje gegeten en naar de supermarkt. 

Voor vanavond maar een salade en verder heel vroeg slapen. Het fietsen ben ik echt niet meer gewend. Eerst kukel ik er bijna af en vervolgens rij ik overal dwars doorheen. 

Juffie brokkenpiloot denk ik, maar ik ben te dizzy om iets te verbeteren aan mijn rijgedrag. 

Als ik terug kom ligt het beddengoed voor mijn deur. Als ik mijn bed opmaak zie ik een steek onder mijn bed. 

Ik moet echt vreselijk lachen. 

Maar dan is het ook wel op voor vandaag. 

 

Morgen de laatste etappe. 

7. sep, 2021

Goed geslapen maar vaak naar de wc. Toch uitgerust wakker en dat is fijn gezien ik nog een paar dagen moet lopen. 

Omdat de afstand niet bijzonder lang is, een half uur later aan het ontbijt. 

Lekker denk ik dan nog. Een dagje lanterfanten weer. Met de gastvrouw nog een poosje zitten kletsen en nog een extra kop koffie. 

Het is een van de leuke plekjes op mijn tocht. Niet alleen door het leuke huisje maar door de gastvrijheid en zorgzaamheid. 

Flesjes water nog even in de koeling, liever griekse yoghurt dan brood prima. Aan alles wordt gedacht. 

Het adres mag van mij op de goedkope overnachtings site. 

Goed om  over negen uur ga ik toch echt lopen. 

Ze wijst me een mooiere weg om terug in Vessem te komen. 

En het is een mooie leuke weg. 

Ik geniet nog na van mijn verblijf. 

Vannacht hoorde ik de kerkuilen. 

Mooi geluid. Vanmorgen de haan en de gastvrouw was al vroeg aan het fluiten. 

Een mens kan het toch maar goed hebben. 

Mocht ik er in de buurt zijn ga ik zeker weer daar slapen. 

Zonder problemen loop ik Vessem binnen. 

Toch even langs de coop twee koeken en cola zero halen. 

Brood krijg ik niet weg als lunch. Mijn brood van drie dagen kon ik gisteren weggooien. De crackers, normaal leef ik erop nu vind ik het teveel. 

Gewoon twee koeken is genoeg. 

Daarna is het echt op stap. 

Ik heb er dan vier km op zitten dus het zullen er 24 á 25 worden vandaag. 

In het stukje bos waar ik inloop eerst plassen. 

En mijn broek vast sjorren. 

Hij is gegroeid en zakt teveel af. 

Ik leer mijn lijf een beetje kennen. 

Als ik mijn stokken harder neer ga zetten dan hang ik meer voorover en loop ik te snel. 

Dus daar let ik op en schakel telkens terug. 

Op een rustig tempo kan ik langer door lopen. 

En zeker vandaag nodig nu Japie wat lamlendig op mijn rug hangt. 

Hij lijkt weer te zijn gegroeid dus ik trek de schouderbanden maar weer strakker.  Ik denk dat Japie met pensioen moet zo ondertussen. 

Zo snel word ik echt niet kleiner. 

Het landschap is weer prachtig. 

Veel onverhard wat soms lastig is maar het gaat prima. 

Ik kom op de Landschotse heide. 

Wat een prachtig gebied weer. 

In het begin is het druk met wandelaars met erg veel kinderen. 

En het is warm. 

Maar ik klaag niet. Had ik dit soort stukken in de regen gelopen was dat minder geweest. 

Bofferd zeg ik tegen mezelf en ik lach. 

Als ik een groep kinderen voorbij loop zegt de begeleider dat de kinderen goed moeten kijken hoe ik loop te sjouwen in de warmte met ook nog die rugzak. Die mw. heeft het pas zwaar. 

Ik moet lachen. 

Ach ja denk ik kinderen klagen snel. 

Ze lopen met flessen water elkaar drinken te geven. 

Lief dan weer, dat zorgzame naar elkaar. 

Dan kom ik bij het natte gebied met een groot stuk water. 

Een bank en het is klaar. 

De relax bank staat erop. 

Nou reken maar Japie zeg ik. 

11 km zitten erop dus echte rust. 

Japie mag eerst een plekkie zoeken en dan plof ik er naast. 

Eten en vooral drinken. 

Een liter vocht is zo weg. 

Kilo minder te sjouwen dat is mooi. 

Vanwege de warmte en nauwelijks iets tegen komen moet er veel vocht gesjouwd worden. 

3.5 liter is niet te gek op zo een warme dag. 

En ik drink in 1 keer veel zodat ik er ook weer lang op kan teren. 

Als het stil is, is het plassen en weer door. 

Een half uur zitten is vandaag wel heel snel voorbij. 

Japie mag weer op mijn rug klimmen. 

Ik houd van hem en wil hem zo dicht mogelijk tegen me aan voelen. 😊❤️

Braaf slaat hij zijn armen om me heen en klemt zich stevig vast. 

Genietend van de mooie hei banjer ik door. 

De route is dankzij de gpx goed te volgen. 

Paaltjes blijven soms lastig te vinden. 

Ik mijmer vandaag veel. 

Dan mijmer ik over de afgelopen weken. 

Wat heb ik een hoop meegemaakt. 

Maar dan komt de vraag, wat dan? En eigenlijk is dat niet eens zo gek veel. 

Elke dag gelopen, lieve mensen ontmoet, mooi weer en leuke gesprekken onderweg. 

En toch heb ik het idee dat ik kan blijven vertellen al weet ik niet wat. 

En ineens schiet me dan Santiago te binnen. 

Gerda en ik hebben er nooit echt veel over na gepraat. 

Ik heb me wel eens afgevraagd waarom niet. 

Nu heb ik het antwoord. 

Meer dan lieve mensen, mooie natuur, lopen en het weer is er ook niet. 

En ik moet denken aan gister aan dat gedicht op die handdoek. 

Wat kunnen we met weinig toch vol zitten. 

Dus waar mijmer ik nou helemaal over? Juist. Over niets😊. 

 Ik moet denken aan dat weekend koeien melken met een patiënt in Westelbeers. 

Dat moet hier in de buurt zijn geweest. 

Wat een leuk weekend was dat samen met boer Piet. 

Uiteindelijk verlaat ik de hei en loop het bos in.

Heerlijk onder de bomen uit de zon. 

Ik mopper niet maar oef wat is het warm. 

Als ik achter me kijk zie ik een vrouw lopen. 

Ze heeft  een groene witte jurk aan. 

Heb ik zin in een praatje? Dan moet ik misschien sneller of langzamer lopen. 

Nee dat is nu niet handig. 

Ik loop rustig door wachtend tot ze me voorbij loopt. 

Maar dat gebeurt niet en als ik dan omkijk is er geen vrouw te zien. 

Ze kan nergens zijn afgeslagen. 

Er is geen zijpad. 

Ik loop het stukje terug maar geen vrouw te zien. 

Ik ken dit wel van als ik het erg benauwd heb met lopen maar ik ben niet benauwd. Genoeg gedronken, met al meer als twee liter, heb ik ook. 

Het fijne gevoel is even weg. 

Ik loop maar snel door. 

Maar dan zet ik het uit mijn hoofd. 

Het zal de warmte zijn. 

Ik heb op de route gezien dat ik 2.5 km kan inkorten en besluit dat te gaan doen als ik bij het knooppunt aan kom. 

Even opletten denk ik nog. En dan zie ik op de route dat ik dat punt al voorbij ben. 

Ooo handige dodo mopper ik. 

En er zitten pas 17 km op en ik wil om de 10 km rusten, dus ik moet nog even door. 

En net als ik besluit bij de eerste de beste bank neer te ploffen kom ik in grasland. 

Met heel veel brandnetels. 

Gunst, zeg ik tegen Japie, jij blij dat je hoog zit. 

Mijn benen zullen vannacht wel weer het gevoel hebben dat de zon nog steeds schijnt. 

Het is zo lastig lopen en de stokken kan ik niet gebruiken. Dat is alleen maar lastig nu. 

Vanmorgen heb ik de laatste doppen erop gezet. Anwb doppen slijten snel is me al eerder opgevallen. 

Dus ik moet er nu zuinig op zijn. 

Na een poosje ploeteren ben ik er door heen en loop weer een bos in. 

Oke eerste bank. 

Ik loop en loop maar geen bank te bekennen. 

En net als ik besluit op de grond te gaan zitten zie ik een hoop mensen bij elkaar

Restaurant?? Er komt een auto aan. 

De bestuurder zit achter het stuur met een ijsje. 

Kijk dit is het. Een ijstent. 

Snel loop ik erop af en stop nog even bij een kapelletje. 

Dan ren ik snel door. 

Bij de hoek zijn de mensen op hun fiets weg en zie ik niks. 

Geen restaurant, geen ijs kar alleen een picknick bank. 

Hoe bestaat het roep ik tegen Japie. 

Ik zag toch echt die man met een ijsje zitten. 

Ik kijk om me heen maar niks te zien. 

Nou ja een bank in ieder geval. 

Japie is bijna net zo nat als ik. 

Ik vermoed dat ik nu wel vocht nodig heb. 

Banaantje, mandarijntje en een liter water. 

En net als ik weg wil komt er een fietser bij zitten die een praatje begint. 

Zijn relatie heeft corona gehad en is na een driekwart jaar nog steeds erg ziek. 

Hij vindt wandelen maar niks. 

Dat schiet niet op. 

Fietsen zie je veel meer. 

Ik schiet in de lach. 

Wij hebben een andere kijk op zaken, dat blijkt wel. 

Maar dan ga ik verder. 

Ik moet nog vijf km en het is half vier. 

Net weer op het voetpad in het bos staan er twee opgeschoten knullen met brommers te rommelen. 

Even word ik er gespannen van maar er gebeurt niks. 

Ik mag zo reageren denk ik. Eenmaal in de wei kom ik bij de Beersche strijkster. 

Een vrouw die door de bliksem getroffen was en helende krachten kreeg. 

Je kan je hand in haar handen leggen voor verlichting. 

Wat je dan voelt…. 

Ik zal moe zijn maar het heeft iets troostend. 🤣

Het is een mooi pad en als ik dan eruit loop kom ik bij een grote mariakapel. 

Prachtig is ie. 

Er hangt een herinnering aan het mh17 drama. 

Twee namen eronder. 

Plakkaten met veel namen  van oorlogsslachtoffers 

Er is veel ellende in deze wereld. 

Ik denk dat het wel lekker is al twee weken tv loos te zijn. 

Geen nieuws, geen ellende. 

Na de kapel loop ik vrij snel Oirschot in. 

Mooi route af en op slaapadres aan. 

Nog drie km. 

De route afstand klopt niet. 

21 zou ie zijn. 

Met mijn slaapadres niet verder dan 24 hooguit 25 km. Het zullen er zeker 28 worden. 

Ik moet doorkachelen. 

De binnenstad is gezellig maar ik word een beetje nerveus van de drukte. 

Via de jumbo, denk ik. Even wat boodschapjes voor de lunch morgen en twee  alcoholvrije biertjes. 

Vocht bijtanken vanavond. 

Meer als drie liter zitten erin maar ik zweet veel. 

Dan de telefoon. 

Of ik er al bijna ben want het eten is klaar. 

Ja ik kom eraan rennen. 

Nog 750 meter. 

Aangekomen moet ik gelijk aanschuiven. 

Ik vraag of ze een houten stoel hebben want anders kan ik niet gaan zitten. 

Dat hebben ze maar het tafelkleed vertoont natte plekken van mijn armen en ik voel het water van me af gutsen. 

Tomaten soep, broccoli, vis, gebakken aardappelen, een prima maaltijd. 

Vriendelijke mensen. Als ik opsta na het eten liggen er druppels water op de stoel. 

En ik ben stijf. Ik blijk  een huis met tv te hebben. Gunst, dacht ik niet blij te zijn zonder tv? 

Eerst douchen en wassen. 

Als ik onder de douche wil stappen hangt er een monster van een spin. 

Oei dat is schrikken. 

Of douchen of maar aan de wastafel ik sta in dubio. 

De eigenaars wil ik niet roepen. 

Dan moet ik schone kleding over mijn vieze lijf aan. 

Heel dapper zet ik de hete douche aan en spuit op de spin die in het putje verdwijnt. 

Ik durf er nu onder maar niet het douchegordijn dicht te doen. 

Stel dat dat monster uit het putje kruipt. 

Laat ik dan de angst voor het bos overwonnen  hebben, dat gaat met de spinnen angst niet gebeuren. 

Sorry spinnen minners maar spinnen overleven het bij mij niet. 

Als ik schoon ben is de doucheruimte 1 grote plas water van het lekkende gordijn. 

Nu moet ik wel om een dweil vragen😂 De eigenaresse heeft geen gevoel voor humor. 

Ze begint met de uitleg over het buitengebied waar nu eenmaal spinnen zijn. 

Vanavond hou ik het maar voor gezien. 

Geen zin om koffie mee te drinken. 

Ploffen op een stoel, verhaaltje tikken en de tv aan. 

Toch maar even nieuws kijken. 

De politiek lijkt op the bold and the beautiful. 

Na een paar weken is er nog niks veranderd. Het is komisch om te zien. 

Morgen weer een warme dag. Maar vroeger op pad, dus meer tijd.