Stap uit je hoofd en in je leven!

23. jul, 2022

Vandaag stond een rondje mountaintrail op het programma in Rotterdam bij het hoger of lager berger bos.

Denk zomaar hoger🙂. Even voor half 11 bij Victor en Hetty en gezien de kleine afstand laat aan het lopen. Twee voor mij onbekende lopers, altijd leuk weer nieuwe mensen te zien.

Het is een trainingsrondje voor de drie heren die de camino du nord gaan lopen. We zijn met zijn zevenen vandaag.

Ze moeten hoogtes oefenen. Maar voor mij ook goed om te kijken hoe het met mij gaat nadat coroontje besloot me te verlaten.

Ook mijn gewone zolen weer in mijn schoenen. De vilten zool zorgde voor een fikse blaar van de week en ik loop nog op de wandelwol. Eens zien hoe de hielspoor het gaat doen.

Gisteren op het werk was ik weer zo moe en als ik de trap op moet dan moet ik veel te lang op adem komen dus ik was echt wel benieuwd. Het lopen gaat lekker maar het is warm. Al snel drup ik uit mijn shirt. Maar al babbelend heb je dat niet zo in de gaten.  Het brugje over bij de skibaan en dan zijn we bij de eerste berg die we opmoeten.

En dan verbazingwekkend, maar loop ik hem anders in etappes, nu loop ik hem in 1 keer op.

Wat lekker. Boven puffen we even uit en wordt het vocht weer aangevuld. Rustig gaat het daarna verder. De gesprekken zijn leuk en er wordt gelachen dus prima sfeertje. En dan zijn we bij de uitkijktoren. Peter weet te vertellen dat het 110 treden omhoog zijn. Hetty en Wout blijven beneden, maar wij gaan erop. Twee keer moet ie op vandaag.

En ook hier valt het me alles mee. Ik ben buiten adem boven en moet op adem komen maar het lukt zonder al teveel rust pauzes. Boven zien we in de diepte Wout en Hetty zitten.

En de klimrots die we ooit met een neven en nichtendag gingen beklimmen. Eenmaal beneden is er een enkeling die nog even snel naar boven sprint. Maar dan gaat het naar het restaurantje voor een pauze en vocht. Lekker even afkoelen ook. Dan gaat het de weg terug. En weer mogen we de 110 treden omhoog. En al vind ik het lastiger het gaat en ook de skiberg erna gaat goed. Het laatste stukje nemen we afscheid van Wout die lange afstanden niet gewend is. Ook Hetty zet er een punt achter. Die tobt al langer met haar lijf.

Wij gaan verder. Peter vertelt het leuk te vinden me te plagen.

Deed ie dat dan?? Ja dat deden ze maar ik kan er om lachen. Volgens Peter zou ik wel bij de drie mannen passen om een keer mee te lopen naar Santiago. Ja dit jaar had gekund. Wie weet lukt het nog een keer. Peter en ik lopen nu voorop en wij komen dan ook als eerste aan na 15 km bij het eindpunt. Daar is Hetty dan ook al en nadat iedereen er is wordt er in de tuin nog een poosje nagekletst. Maar dan is het ook tijd voor kattenzorg en huis.

Mooie dag voor mij verassend hoe goed het ging op de hoogtes. Ook mijn oude zolen in mijn schoenen gaat weer prima. De hielspoor is echt wel weg.

Ik ben een tevreden mens. Nog een paar keer een wat langere afstand voor september en ik geloof wel dat ik er dan klaar voor ben.

 

19. jul, 2022

Vandaag code oranje en hitteplan. Maar ik had afgesproken met Nico. Een nieuw wandelmaatje met wie ik kennis zou gaan maken.

Nico reageerde al, dat het niet tever werd gezien de temperaturen en ik kon me daar ook uitstekend in vinden. Om 10.00 uur Reeuwijkse hout. Ik had, op wat gevoelige plekjes van een mogelijke blaar geen last van gisteren de 40 km.

En laat ik nou vanmorgen ook vroeg wakker zijn, dus kon ik lekker aantutten.

Dat tutten liep wat uit en ineens zag ik dat het al bijna half 10 was. En ik moest nog douchen aankleden etc.

Nico laten weten dat ik het niet ging redden en als een haas aan de gang. Om 10 over half 10 zat ik in de auto. Nog niks gegeten en gedronken, maar genoeg drinken bij me en 3 krentenbollen in mijn tas gemikt.

Het scheelde een paar minuten en 3 minuten over 10 kwam ik aan rijden.

Foei wat een gehaast.

Eerst aan de koffie en muntthee en wat kletsen. En daarna op pad. Nico, ook een natuur mens en doet veel aan fotografie, dus leuk.

En al kletsend leek het met de warmte wel mee te vallen. Dus we liepen al babbelend ongemerkt een eind.

En dan bemerk ik toch dat ik het warm krijg. Halve liter water erin  en even puffen. We lopen kalm aan naar het volgende restaurant, t. Vaantje voor wat verkoelends. En laat hier nou net de koeling kapot te zijn geweest dus extra ijs in het glas. We zitten wel een poosje en ik heb ook helemaal geen haast weer op pad te gaan. De blaar onder mijn voet begint nu serieus aan te voelen en ik besluit mijn oude zool erin te doen. Deze wil ik toch weer heel graag i.p.v. een vilten zooltje wat niks doet. Ja blaren geven als ik langer loop dus. Gelukkig heb ik nog wandelwol bij me. Daardoor kan ik wel verder.

Het voelt gelijk erg fijn weer die zool. Via de wc waar we waterflessen vullen en ik mijn armen onder de kraan dus en mijn hoofd nat maak gaan we verder.  Ik moet  even op Nico wachten en net als ik denk dat hij wel heel lang weg blijft komt hij aan. Hij stond bij de andere uitgang. Het is warm zal ik maar denken. Maar we zijn afgekoeld en we besluiten dat we wel om de plas heen kunnen.

Na een paar km begint de warmte weer op te zetten. En op een lange rechte weg wordt het wel erg bloedheet.

In de schaduw zitten we weer een poosje en vullen ons vocht weer aan. Zo kalmpjes aan gaat het wel.

Maar van foto´s maken komt niks. Een mislukt huisje en eend en een torenvalk volgens mij dacht ik dat Nico zei. Ik vind ze in ieder geval prachtig. Het fototoestel om je nek wordt loeiheet. Ik ben bang dat hij dan kaduuk gaat.

 

Nico legt wat uit over hoe je moet kijken als je foto´s maakt en hoe je moet focussen op 1 punt. We moeten er maar eens samen op uit denk ik. Ik vind het gewoon jammer, dat het elke keer net niet oke is of helemaal niet op een uitzondering na.

Het is nog een half uur lopen naar opa Antonio. De ijscoman die daar al vanaf 1989 staat met zijn ijsco kar. En daar is ook een water tappunt. Ik verheug me op een koude douche. Het lopen gaat traag, maar dat is oke. Je moet je tempo aanpassen. En dan zijn we bij opa en genieten van een heerlijk koud ijsje. Poosje praten met opa en als hij weer een klant krijgt duiken wij weer op een bankje in de schaduw. Nog even een babbeltje met een fietser en dan heerlijk koud water over mijn hoofd en nek. Polsen goed koelen en flink drinken en flessen weer vullen.

Ik had al gemeld dat het om 16.00 uur heet zou worden want meestal valt dan de wind weg. En het leek ook steeds heter te worden. Uiteinderlijk werden we stiller en liepen we alleen nog maar omdat de auto´s verderop stonden. En goh wat was ik blij dat we er waren. 18 km verder. In het restaurant beginnen we spontaan te druppen. We hebben er lol om. Een alcohol vrij biertje op deze toch geslaagde dag is echt ontzettend lekker. En dan zijn we nog niet uitgepraat maar moeten we wel op huis aan.

Via de kattenzorg waar ik nog aan de bak moet ga ik door naar huis. Met de auto want nog 800 meter lopen is me echt teveel. 

 

 

 

18. jul, 2022

Na vorige week maalde het. Die rot corona en de aanslag op je lijf. Maar ook het maagonderzoek in het ziekenhuis zag ik tegenop. Niks te zien behalve een heel klein puntje maagzuur maar daar hoeft niks mee. Waar dan de pijn vandaan komt is een raadsel. En dan komt wederom de klusser niet en vlieg ik uit mijn panty. En twee nachten niet slapen het is tijd dat ik me eens ga testen. Gisteravond op het werk toch weer niet lekker. Misselijk en moe.

Dat misselijke komt nog erg vaak terug. Die moeheid is echt vervelend. Vannacht zowaar vier uur geslapen en vanmorgen kwart over 9 stond ik buiten. De route stond vast. Kagerplassen en met de bus terug. Lang geleden dat ik die gelopen heb. Het duurde echter niet zo heel erg lang voor het plan gewijzigd werd. Kagerplassen en dan met de bus terug... In de warmte die lange dijk af? En ineens wist ik het. Spookverlaat. Mooi stukje en in Alphen kan ik dan, als ik het niet trek op de bus.

Even de gps erbij want ik loop normaal anders maar dan weet ik het en gaat het vlot. Het is warm en mijn petje staat netjes op mijn bol.

Ik heb 2.5 liter vocht bij me dus van de dorst zal ik niet omkomen. Onderweg genoeg punten om extra bij te tanken. Gezien de warmte loop ik ook kalm aan en rust wat vaker. Ik heb een hoop zorgen want in september moet ik fit zijn. Vandaag is dan ook echt een training om te zien hoe mijn lijf het houdt. Omdat ik full time werk kan ik het me ook  niet  veroorloven te vaak rekening te houden met het weer. Ik zal gewoon even aan de bak moeten. De stokken heb ik er ook maar weer eens bij gepakt. Die irriteren me nu mateloos, nu ik een poos zonder heb gelopen. Maar straks met Bert op mijn rug zal ik ze nodig hebben voor het behoud van mijn lijf.

Ik heb medelijden met de koeien. Zonder schaduw staan ze maar in de wei. Ik zing maar een liedje voor ze. Je ziet ze denken. Wat een malloot. Maar ze vinden dat ik goed kan zingen, want ze blijven stil staan luisteren😀De vlaggen hangen ook hier in de polder allemaal verkeerd om. Het is triest zoals er met de boeren wordt omgegaan. Ik snap hun acties, al keur ik het geweld niet goed. Het zal je bestaan maar zijn waar je zo hard voor gewerkt hebt altijd. Ik mijmer er maar niet al te lang over door. De muziek zet ik een poosje op mijn oren. Loopt wat gemakkelijker. Ik doe mijn pet even af en merk dat mijn haar zeikenat is. Ja met pet komt dat briesje niet over mijn hoofd. Dus ik laat hem een poos af en dat loopt ook veel beter. Bij het spookverlaat kom ik bij een ijs tent. Jottem denk ik, dat wil ik wel.

Helaas dicht. Ik doe het maar met mijn flesje warm water op een bankje. Wat een prachtig gebied is het hier toch. Via allerlei sluipweggetjes loop ik onverhard. Appelbomen vol kleine appeltjes die nog te eten zijn ook. Water alom en ik geniet. 

Ik probeer mijn ma te bellen, maar die is ook aan de wandel denk ik.

Later belt ze terug. Even buiten geweest maar nu blijft ze binnen. Dan loop ik het fietstunneltje Niek Talsma onderdoorgang door. Niek is de zoon van mijn ma haar vriend die is overleden. Collegae hebben dat ter nagedachtenis aan hem gemaakt. Ik vertel mijn ma dat ik er net onderdoor ga. En dan loop ik Alphen aan de Rijn binnen. Wat te doen. Ik zie op de thermometer dat het 35 graden is. Dat had ik niet verwacht. Het voelt ook niet zo. Ik ga op zoek naar de Rijn. Als ik daar ben kan ik langs het water richting Leiden lopen en dan, of de bus pakken, of het laatste stuk door de polder. Voorlopig vind ik de Rijn niet, maar wel een fietsbordje Leiden. Oke die maar een poosje volgen. En dan zie ik de kinderboerderij met een ijs vlaggetje. En hij is open. Jottem denk ik. Heerlijk, een ijsje is met een paar minuten naar mijn buik.

Ook kan ik koud water tappen.

Even gerust en weer op pad. Vijf minuten later een italiaanse ijstent. Jottem denk ik weer. Mijn buik nog een keer koelen.

Wat een bofferd😀 Ik vraag me af hoevaak ik nog jottem kan zeggen. Geen een keer meer blijkt later.

De weg is echt geen aanrader. Industrie en een stukje Rijn. Ik vraag me af waar ik ergens ben. Dan zie ik avifauna. Gunst ben ik nou nog nooit geweest, dus een onbekende weg. Ik loop verder en dan zie ik tuincentrum de Bosrand. Vanuit het spookverlaat zag ik die vanmorgen ook al, maar toen ben ik door gelopen. Nu weet ik dat ik weer via het spookverlaat ga. Maar eerst bij de bosrand naar binnen. Een toillet en een koud flesje cola zero. En niet onbelangrijk mijn armen onder de kraan en mijn pet onder de kraan. Heerlijk dat koude vocht op mijn bovendop. Het is ondertussen aardig windstil en zo op het einde van de dag lijkt het wel warmer te worden. Het wordt tijd voor huis. Via de gps loop ik nu de kortste route naar Hazerswoude. Als ik nog een poosje op de grond in de schaduw ga zitten blijkt mijn witte pet wel heel erg smerig te zijn geworden. Dat wordt doorlopen en zien of ik bij het kruidvat in Hazerswoude dorp wat kan vinden. Mooi voor 18 uur ben ik daar maar helaas. Dan nog maar een flesje koude cola bij appie heijn. En daar hangen petjes. Bingo een rood gevaar dit keer.

Maar loop ik niet helemaal als een zwerver. Bij de appie is het heerlijk koel en op een bankje binnen rust ik uit en drink nog maar weer mijn flesje leeg. Weer afgekoeld weet ik nog een km of 7. Normaal geen problemen mee, nu dus wel. Ik ben moe en het zat. Maar ik loop wel want ik wil nog eieren van de boer mee nemen. Nieuwe petje op en gaan maar weer. De eieren staan er en als ik bezig ben geld in het potje te stoppen, vraagt iemand waar hij zuivel kan krijgen. Ja stukje door daar is een zuivel tap. Hoever nog vraagt hij? Ja je bent met de auto dus zeur niet. Vlak voor het centrum.

Hij rijd weg. Hoop dat ie het gevonden heeft. Ik ben in ieder geval blij als ik aan de laatste lange weg sta. De misselijkheid is alweer een poosje aanwezig en ik moet nog langs kattenzorg waar ik weer voor werk. Maar het is nog wel een paar keer kort rusten.

In Benthuizen giet ik het laatste flesje water over mijn hoofd, armen en benen. Voelt prima, ook al is het niet koud meer. Het is nog 31 graden op de thermometer. Maar dan wandel ik bij de kattenzorg naar binnen. Even zitten en spelen met de beestjes, de kattenbakken verschonen en dan naar huis. Na 40 km stap ik binnen. Ja een afstand dat is gelukt en dat geeft hoop voor september. Maar het voelt nog niet als vanouds. Nu nog de laatste naweeen eruit van coroontje en dan kan ik rustig op pad. Maar het was een prachtige dag en wat is het toch mooi in mijn omgeving.

12. jul, 2022

Zo en dan word ik geveld door corona. Twee jaar wist ik eraan te ontkomen maar nu moet ik er dan ook aan geloven. Overdag voel ik me nog prima maar zo rond 18 uur loopt de koorts in rap tempo op en lig ik doodziek in bed.

Om de andere dag rond half 11 weer overeind te komen. Alleen de keelpijn is enorm. Mijn keel is vuurrood en ik blijf ladingen waterijs eten. Dat verdooft. Maar ik lig heerlijk op mijn ligstoel buiten. Ik wil wel lekker gekleurd op mijn werk terug komen. Een perfect virus die me alleen s'nachts echt parten speelt 🙂Na een paar dagen tobben gaat het beter en dag vijf, hiep hoi ik mag uit quarantaine. Maar dan begint het hoesten en °al dat slijm wat niet weg wil, en gaat de quarantaine rustig verder. Nou ik kan je verzekeren een mens krijgt gekke ideeën als je geen mens hoort of spreekt behalve aan de phone. Ik besluit de rustige polder maar in te gaan en eens te kijken wat ik kan lopen. 11 km en dood moe maar dat gaat. Dag erna 3.5 km en het gaat mis. Ik zak door mijn benen en strompel een restaurantje binnen. De serveerster ziet het al en komt aan snellen met drinken en brood. De quarantaine geloof ik op dat moment wel.

Terug naar huis en naar bed. Maar dan begin ik wat op te knappen en al snel komt de 17 km weer. Fijn ik hou er weinig van over. En dan vandaag een rondwandeling in Rotterdam. Caroline en  wandelen in een stad dat is geen combinatie. Maar leuk om iedereen weer even te zien besloten mee te gaan. Als we de koffie in de huiskamer van het station naar binnen hebben gaan we op pad. Ik voel me goed dus mooi. Maar na 3 km denk ik goh ik ben moe. We lopen over de stadscamping. Wat bezielt mensen toch om op zo een camping te gaan staan. Maar ja, als je nou idd het nord sea jazz wil bijwonen, zijn er mooie trekkershutjes.

45 euro per nacht voor 2 personen dus dat is mooi.Na de toilletten te hebben bezocht en een halve liter water naar binnen te hebben gekiept gaat het verder. 

Langs Blijdorp, wegen en heel veel stenen. Ik hoor hoe Hetty helemaal blij over haar stad vertelt. Ik snap daar echt helemaal niks van. Wie vindt het nou leuk om in een drukke stad te wonen. Altijd prikkels. Ik hobbel mee en hoop maar dat de eerste stop snel komt. Na 7 km zou die zijn en ik blijf kijken of we die al hebben gelopen.  Paul lijkt de hele stad te kennen. Die blijft kletsen tegen jan en alleman. 😀 Ondertussen is het warm, heel warm en er komen wat petjes te voorschijn. We lopen door een soort bospad met allemaal bramen struiken. Het tempo gaat drastisch omlaag en we eten ons vol aan dat heerlijke fruit. Maar dan komt ook de rustplek eraan.  Cafe de pelgrim is dicht dus het wordt een ander tentje. Maar oo zo blij dat ik zit. Broodje erin halve liter cola zero en bitter lemon. Daar kan ik weer even op voort. Na een poosje gaat het verder. Langs het huisje waar Piet Heijn is geboren, langs nog meer stenen en verkeer en mensen en over de daktuin. Prachtige bloemen en een mooi stuk voor kinderen om te spelen. Er komen nu ook meer bekende plekken voor mij.Maar voor we daar zijn vraag ik om nog een moment  te zitten. Op een bank is het nog een poosje rusten en maar weer een halve liter cola zero erin kiepen. De tranen zitten me even hoog ik ben echt versleten. De cola doet echter zijn werk en ik kan weer voort.  De euro mast, de haven, waar ik met Joop op de havendagen was een paar jaar terug en we nemen afscheid van Nelly die eerder terug moet naar Den Bosch. Dan zijn we bij de kubus woningen en dat hele leuke stukje waar we gegeten hebben. Gezellig hoekje van Rotterdam. Ik geniet van dit stukje . Het is er zo gezellig. Bij de markthal zeg ik tegen Els daar toch echt even binnen te kijken. Victor houd zich aan de route en zo blijven Hetty, Els en ik achter. De laurens kerk is open dus daar ook even naar binnen en dan moeten we toch ook het gemeente huis van binnen zien. En dan zijn we wel uitgekeken en gaan we op het station aan waar de rest zit voor het laatste etappe drankje. De stad het is geen plek voor mij. Maar toch is Rotterdam een veelzijdige stad. Naast alle hoge gebouwen zijn er toch ook hele leuke gezellige hoekjes. Het oude en het nieuwe Rotterdam zijn goed in elkaar opgegaan. Al bij al was het wel een hele leuke tocht van rond de 18 km. En met dank aan Hetty, Victor, Joop en Paul die zo enthousiast hun stad lieten zien en van alles wisten te vertellen.

Nog even conditie opbouwen en dan is het september en mag ik 2 weken met Bert op stap. 

12. jul, 2022

 

Wanhopig was ik op zoek.
Meerdere datingsites liep ik af.
Welke man kan ik om me heen hebben.
Zelfs als ie weken om me heen hangt.
In een jaar tijd mochten diverse mannen me belagen.
De een te groot, de ander te klein, dan weer te breed of te smal.
Te weinig zakken, of mannen die me probeerden uit te melken.
Ik ben niet zo snel tevreden.
Tot die ene man zich aandiende.
Die man met dat heerlijke vrouwen lichaam.
De knappe sierlijke man die me eeuwige trouw belooft.
En die mocht gisteravond mijn huis binnen treden.
Geen gemakkelijk heerschap want het is een man met vele mogelijkheden.
En voor iemand die van simpel houdt is een man met een gebruiksaanwijzing nog wel eens lastig
Maar ik weet 1 ding zeker.
Het was liefde op het eerste gezicht.
Vanaf vandaag deel ik mijn huis
mijn lijf en mijn vakanties met mijn enige grote liefde.
Mijn Bert