16. aug, 2022

De goede oude tijd, terwijl we zwetend verder gaan.

Soms zijn er mensen die zulke lompe dingen zeggen dat ik er helemaal door van slag raak. En ze zijn dan nog zo vreselijk onterecht ook.

Een zesdaagse werkweek erna hielp niet om mijn hoofd weer te resetten en ondanks dat we na 3 jaar einderlijk weer eens met de patienten een dag met de Vrouwe Stien mochten varen, wat erg leuk was, niks hielp. 3 uur slaap per nacht en sommige nachten niet maakten ook moe.

Daarnaast is de schilder begonnen met het schilderen en behangen in huis. Alles staat weer midden in de huiskamer en ik kan geen kant op. 

Wel een ander bedrijf en een super fijne schilder die volgende week al klaar is.

Toch heel wat anders dan het andere bedrijf die er wel heel erg de tijd voor neemt. 

Maar vandaag besloten mezelf maar eens een flinke trap onder mijn achterste te geven en samen met Gerda te gaan lopen.

10 over 8 sta ik buiten en we kachelen naar Roelofsarendsveen. Een mooie route van 25 km. Gerda is echter door haar rug gegaan en wil niet verder dan 20 km.

Route een beetje aanpassen, dan moet dat kunnen.

Leuk water, pontjes, Woubrugge een route die erg goed is voor mijn humeur.

Maar moe ben ik. Vanacht om 2 uur ging dacht ik de wekker af.

Ik heb een nieuwe telefoon die ik moet leren kennen.

Helemaal chagerijnig als ik erachter kom dat ik pas 2 uur heb geslapen en dat het mijn agenda is die me vertelt dat ik morgen een vroege dienst heb.

Ja daar zit ik op te wachten dus.

Met 3 uur slaap moet ik het weer doen.

Dus de eerste kilometers heb ik moeite mijn ogen open te houden.

Ook nog geen koffie op doordat de schilder voor half 8 al weer op de stoep stond.

Tjee die houdt echt van door werken.

In Roelofsarendsveen is de route snel gevonden en dan toch weer niet dus we lopen stukjes te zoeken.

Gerda haar komoot praat. Wat leuk voor een gratis versie.😀 Zij mag ook de route lezen zodat ik met de stokken kan lopen.

Fijner voor mijn handen met trigger fingers, als ze niet zo opzetten door het naar beneden hangen.

Maar de komoot pratende juf blijkt overdag toch regelmatig totaal verkeerde informatie te geven.

Na 3.5 km vind ik het wel tijd voor koffie.

Mooi zo bankje, plas plek en koffie. Dat is pas wakker worden.

Het eerste stuk van de route is niet veel bijzonders. Langs de drukke snelweg en het spoor.

Ik had zelf wel een mooier stuk geweten.

Maar dan wordt het leuk en blijkt het een mooie route te zijn.

We komen langs een huis met een bord kolen en olie, een beeld van de schaatser op doorlopers achter een stoel en een oud school huisje.

Goh de goede oude tijd met strenge winters. 

Wat hebben we toen veel geschaatst.

Ook de  kolen kit ken ik nog wel.

Mijn hoofd is direct op stap. Een uitstapje naar destijds met het schaatsen van tochten nog.

Altijd een pak sneeuw. Nu ben ik wel blij als het sneeuw vrije winters zijn maar de schaats tochten mis ik wel.

Ik hoop dat er nog eens 1 komt. 

We kachelen rustigjes verder. We komen bij een molen met een tuin van dakpannen gemaakt. Er tussen allemaal plantjes en bloemen. Hoe leuk is dat. Met mijn phone probeer ik foto's te maken maar dat moet ik maar eens even gaan leren.

Als die prachtige foto's die ik van anderen voorbij zie komen met dezelfde phone is bij mij nog echt geen succes.

Het is ook de eerste keer dat ik het probeer.

En het is warm. Heel warm vinden wij. Al is het niet zo heet als afgelopen week. De luchtvochtigheid lijkt ook gezellig mee te werken en mijn kleding lijkt de droger over geslagen te hebben.

Mijn lijf weet er ook wat van.

Eind van de dag weet ik 1 ding zeker.

Deze omgeving heeft beslist geen water tekort meer. Het water drupt uit onze haren, kleding en lijf. Ik drink maar erg veel, dan houd ik het wel uit.

Bij de landwinkel gaan we binnen even rond neuzen. Heerlijk koel is het daar.

twee koekjes en een boekje wandel en fietsroutes rijker, drinken we buiten maar weer een flesje water. Mooi kan ik die gelijk bijvullen. En ik heb een potje schapenwolvet mee genomen. Goed tegen jeuk staat er en aangezien ik sinds mijn tocht vorig jaar met Japie maar niet van die jeuk plek op mijn rug afkom, ben ik bereid ver te gaan er vanaf te raken. Als ik het erop smeer verdwijnt de jeuk gelijk. Verdraaid hoe fijn is dit. Afwachten wat het gaat doen.

Binnen vul ik een fles en drink hem nog maar gelijk leeg. Een liter water zit er weer in.

En weer gevuld houd ik voldoende water over.

Echt veel praten doen we niet. Ik zit veel meer in mijn hoofd maar niet vervelend. De  akelige lompe opmerkingen vorige week zijn naar de achtergrond nu, dus prettig. Het is meer een leeg, nergens over nadenken hoofd. 

We kuieren rustigjes door. Gerda kan niet hard met haar rug en ik, ach ik heb ook geen haast.

regelmatig zitten en drinken maar.

En ondertussen besproeien we de aarde met ons gedruppel. Petjes op en bij een windje petjes af.

We zien de afgebrande kerk van Hoogmade. November 2019 ik weet het nog goed. De prachtige groene toren is er niet meer.

Het is een bouwval en ik snap niet dat dat maar blijft staan. Thuis lees ik op internet dat dit jaar definitief besloten is hem te herbouwen alleen een datum is niet bekend.

 

We lopen over de weg die ik vaak loop, als ik naar de Kaag loop vanuit huis. Leuk, want ik had al besloten dat het hem dit jaar niet meer gaat worden.

Aan het eind van het pad is een rustpunt waar je melk kan tappen. Mooi, bankje en plas pauze. Net als we allebei geweest zijn en we verder willen komt er een groep opgeschoten knullen binnen fietsen.

Zo hee, zeg ik tegen Gerda, is dat even mooi op tijd. De weg gaat verder en we gaan onverhard. En de brandnetels en distels doen hun best ons van prikkende jeukende benen te voorzien.

Heerlijk, die natuur die ons herinnerd er zuinig op te zijn. 

De komoot stem zegt al snel keer om.

Gerda wil het verder proberen en we klauteren over hekjes tot we weer op de weg zijn.

Dan moeten we i.p.v. langs de drukke weg de groene route volgen.

Hmmm, denk ik, dan komen we niet bij pont het paddengat.

De komoot zegt dat we bij een pont komen, maar ik ken geen pont die kant op.

Gerda wil wel verder volgens de route dus dat doen we ook.

En dan zegt de stem links af. Daar moet de pont liggen die er dus niet is.

En de pont het paddengat is nog een dikke 4 km en we zullen door moeten kachelen om die nog op tijd te halen voor dat ie niet meer gaat.

Moe ben ik niet dus voor mij geen probleem maar Gerda is verhit en dat gejakker gaat niet goed.

In Woubrugge vliegen we even snel de super markt in voor drinken en een mars.

Snel wat wandelwol in mijn schoen want er komt een blaar op. Er zit een gat in mijn zool en de nieuwe komt vandaag pas in de bus.

En dan is het verder. We redden de pont en hij wacht nog even tot ook Gerda er aan komt snellen. Foei dat was geen leuke actie van komoot. Hadden we de  pont niet gered dan hadden we heel ver in het donker nu nog gelopen vrees ik.

Aan de overkant is het rust. We zijn weer in Roelofsarendsveen dus geen gekke dingen meer.

En dan komt de srv wagen. Hoe gaaf is dit.

En natuurlijk zitten onze lijven dan net om zout te springen.

Ik heb al 4.5 liter water op dus ik kan ook wel wat gebruiken nu. Leuk zakje chips halen.

Gelijk avond eten want dat zal er niet meer van komen.

Het is echt even genieten zo in die wagen en daarna op het bankje een half uur bank hangen.

Maar dan moeten we echt verder.

En ik hoop dat ie nog open is. De ijsfabriek😋 

We lopen de iets langere route langs het water. Nu maakt het toch niks meer uit.

De rust van de avond is zo duiderlijk voelbaar dat ik even blijf staan genieten, terwijl Gerda rustig door loopt.

Mijn hoofd en mijn lijf hadden dit vandaag zo hard nodig. En ik ben zo dankbaar dat mijn lijf het ook makkelijk aankan. Ik besef heel goed dat het ook anders had kunnen zijn.

Bij de ijsfabriek blijkt ie open te zijn. Hiphip ijs dat hebben we verdiend. Helaas niet mijn favouriete smaak citroen, maar wel popcorn ijs en creme brulee.

En als er twee bolletjes in het bakje zitten komt ineens een knul een grote bak citroenijs brengen.

Nou moe, denk ik en dat worden dan 3 bolletjes.

Met de ijs mevrouw babbelen we even en het ijs vliegt met een sneltrein vaart naar binnen.

En dan gaat het laatste stukje.

Na 30 km staan we weer bij de auto.

Een leeg hoofd rijker en 5 kilo vocht naar binnen gewerkt.

Eenmaal thuis duurt het even om met behulp van telefonische hulp van de schilder het internet weer aan de praat te krijgen en dan kom ik erachter dat de zolen geleverd zijn. Helaas niet bij mij.

Ook vanuit de buurt app geen reactie.

Dat wordt ergens achteraan gaan zitten😠

Hopelijk lukt het nog voor de vakantie.

In ieder geval is mijn hoofd aardig gereset en dat is fijn.