Stap uit je hoofd en in je leven!

20. aug, 2022

Een loeidrukke week waarin het huis geschilderd wordt en ik  geregeld de boel weer moet verkassen, de kattenzorg nog doorgaat, een hoop drukte op het werk en maar weinig slaap ligt achter me. Vandaag ben en vier ik vrij en mag ik weer met de club pelgrims op pad.

De snelrewaard route vanuit Oudewater. Altijd leuk want het is een erg bekend gebied waar ik graag loop.

De groepsapp is zo vreselijk druk met allemaal kakelende pelgrims, dat ik in de drukte geen tijd heb alles bij te houden, dus geen idee dat de groep vandaag zo groot was. Maar helemaal leuk.

1 nieuwe pelgrim erbij, ook altijd leuk. De route is vandaag kort 15 km en voor degene die een extra rondje willen 18 km.

Dus we vertrekken pas om half 11. Een paar laatkomers, die ruzie hebben met de route planner zorgt ervoor dat we om kwart voor 11 gaan lopen.

De gps kan nog al eens van de leg zijn. Bij mij gaf hij ook al eens bij Bodergraven op de snelweg aan dat ik linksaf naar de middellandse zee moest. Dat zal het geweest zijn😀,

Het is mooi weer en de stemming zit er gelijk goed in. 

Maar al snel zijn we een pelgrim kwijt. Nelly die even achterblijft voor een steentje in haar schoen, is in het gekakel vergeten. Victor wandelt terug en wij gaan kalmpjes verder. Fietsers en auto's zorgen er wel voor dat we moeten opletten. Nadeel van de groene hart routes in dit deel, want je ontkomt er niet aan.

Maar mooi is het wel.

Ik ben blij dat ik mee kan. Ik ben moe en heb erg veel behoefte aan even niks en op pad te kunnen.

Nog even tot 6 september bedenk ik me vaak. En elke wandeling nu is even een welkome afwisseling. Of het nu alleen is of in een groep ik vind alles prima.

En vandaag vind ik het leuk de club weer te zien.

Even ongecompiceerd ouwedeuren en lachen. Het zal voor mij ook een van de laatste wandelingen zijn voor 6 september.

Het is nog druk de laatste weken met een huis wat schoon moet, maar ook nog de route naar Dwingeloo verder uitzoeken vanaf Harderwijk. Ik loop te snel en ben vijf dagen te vroeg in Dwingeloo dus ga de route langer maken. En dan moet ik slaapplaatsen nog regelen vanaf Harderwijk.

Maar dat zal geen probleem gaan worden.

Ik moet er alleen maandag echt een dag voor gaan zitten.

Zo langzamerhand heb ik de spullen om de buik van Bert te vullen ook wel zo een beetje op orde op wat kleine dingen na. En al kletsend, dan weer met de een, dan weer met de ander loopt het erg snel aan. 

Dan is het tijd voor een bankje en koffie en natuurlijk de mee gebrachte bammetjes. Koffie met een koekje die Wim in een trommeltje mee sjouwt.

Wim en Victor vertrekken al snel richting Santiago, dus dit is ook de laatste pelgrimsdag voor even met hun erbij.

Een man die langs loopt krijgt de opdracht een foto te maken. En als we dan onze buiken dik hebben, gaat het verder. Onverhard. De hond mag hier niet komen maar wij vinden dat het geoorloofd is aangezien hond goed aan de lijn zit en rustig is.

Bovendien is er geen koe te zien op het land dus we gaan het erop wagen.

Als Matthijs hond over het hek wil tillen, heeft dat dier een heel ander idee. Keurig netjes stapt hij tussen de spijlen van het hek door. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan zie je hem denken.

Een paak km door het gras en brandneteltjes en disteltjes.

Ik ben er aan gewend geraakt want ik let niet meer op en de brand voel ik wel maar stoort niet meer.

Wel heel erg lekker dat ik van de week einderlijk een zalf heb gehad die de zweet jeuk van rugzak Japie van vorig jaar lijkt te laten verdwijnen.

Goh had de huisarts eerder moeten geven. Maar wel op tijd voor Bert zijn armen om me heen slaat. Het is best een geklauter over de hekjes heen.

Maar we komen er allemaal netjes overheen.

We zijn tenslotte niet de jongste meer al ben ik wel het piep kuiken vandaag vergeleken bij de rest😀

En dan staan we weer bij de weg en ook het punt waarop we gaan splitsen. Een deel gaat de 15 km route doen. Els Anita Victor en ik lopen de 3 km langere route.

En dan lopen wij de verkeerde route en komen we er een stukje verder achter dat dit niet goed gaat. We moeten terug en dan gaan wij ook maar de korte route lopers achterna.

Op een bankje gaan we nog even zitten en wat drinken. Anita gaat op de grond liggen om wat foto's te maken. De dikke poten van Els en mij kunnen geen goedkeuring krijgen die moeten weg. We grappen er en maken er nog wat grappige foto's en dan vindt Victor het welletjes en gaan we verder terug naar Oudewater.

De anderen zitten daar al op een terras als wij aan komen wandelen. Wat drinken, nog een groepsfoto en dan zegt een deel gedag die met het openbaar vervoer zijn. Met een paar ga ik nog even naar Swieber kijken. En dan loop ik met Els en Nelly nog een rondje Oudewater. Als ik op de km teller kijk lopen we net geen 20 km. Dat kan natuurlijk niet dus een klein  ommetje nog naar de auto. En daar komen we dan ook na 20.5 km aan. Dan is het ook de hoogste tijd en na afscheid nemen vlieg ik door naar kattenzorg en dan op huis aan. Het was een heerlijke dag zo een laatste rondje. Nog 16 dagen voor ik  echt weg mag. Ik kijk er naar uit.

 

 

 

 

 

 

 

20. aug, 2022
16. aug, 2022

Soms zijn er mensen die zulke lompe dingen zeggen dat ik er helemaal door van slag raak. En ze zijn dan nog zo vreselijk onterecht ook.

Een zesdaagse werkweek erna hielp niet om mijn hoofd weer te resetten en ondanks dat we na 3 jaar einderlijk weer eens met de patienten een dag met de Vrouwe Stien mochten varen, wat erg leuk was, niks hielp. 3 uur slaap per nacht en sommige nachten niet maakten ook moe.

Daarnaast is de schilder begonnen met het schilderen en behangen in huis. Alles staat weer midden in de huiskamer en ik kan geen kant op. 

Wel een ander bedrijf en een super fijne schilder die volgende week al klaar is.

Toch heel wat anders dan het andere bedrijf die er wel heel erg de tijd voor neemt. 

Maar vandaag besloten mezelf maar eens een flinke trap onder mijn achterste te geven en samen met Gerda te gaan lopen.

10 over 8 sta ik buiten en we kachelen naar Roelofsarendsveen. Een mooie route van 25 km. Gerda is echter door haar rug gegaan en wil niet verder dan 20 km.

Route een beetje aanpassen, dan moet dat kunnen.

Leuk water, pontjes, Woubrugge een route die erg goed is voor mijn humeur.

Maar moe ben ik. Vanacht om 2 uur ging dacht ik de wekker af.

Ik heb een nieuwe telefoon die ik moet leren kennen.

Helemaal chagerijnig als ik erachter kom dat ik pas 2 uur heb geslapen en dat het mijn agenda is die me vertelt dat ik morgen een vroege dienst heb.

Ja daar zit ik op te wachten dus.

Met 3 uur slaap moet ik het weer doen.

Dus de eerste kilometers heb ik moeite mijn ogen open te houden.

Ook nog geen koffie op doordat de schilder voor half 8 al weer op de stoep stond.

Tjee die houdt echt van door werken.

In Roelofsarendsveen is de route snel gevonden en dan toch weer niet dus we lopen stukjes te zoeken.

Gerda haar komoot praat. Wat leuk voor een gratis versie.😀 Zij mag ook de route lezen zodat ik met de stokken kan lopen.

Fijner voor mijn handen met trigger fingers, als ze niet zo opzetten door het naar beneden hangen.

Maar de komoot pratende juf blijkt overdag toch regelmatig totaal verkeerde informatie te geven.

Na 3.5 km vind ik het wel tijd voor koffie.

Mooi zo bankje, plas plek en koffie. Dat is pas wakker worden.

Het eerste stuk van de route is niet veel bijzonders. Langs de drukke snelweg en het spoor.

Ik had zelf wel een mooier stuk geweten.

Maar dan wordt het leuk en blijkt het een mooie route te zijn.

We komen langs een huis met een bord kolen en olie, een beeld van de schaatser op doorlopers achter een stoel en een oud school huisje.

Goh de goede oude tijd met strenge winters. 

Wat hebben we toen veel geschaatst.

Ook de  kolen kit ken ik nog wel.

Mijn hoofd is direct op stap. Een uitstapje naar destijds met het schaatsen van tochten nog.

Altijd een pak sneeuw. Nu ben ik wel blij als het sneeuw vrije winters zijn maar de schaats tochten mis ik wel.

Ik hoop dat er nog eens 1 komt. 

We kachelen rustigjes verder. We komen bij een molen met een tuin van dakpannen gemaakt. Er tussen allemaal plantjes en bloemen. Hoe leuk is dat. Met mijn phone probeer ik foto's te maken maar dat moet ik maar eens even gaan leren.

Als die prachtige foto's die ik van anderen voorbij zie komen met dezelfde phone is bij mij nog echt geen succes.

Het is ook de eerste keer dat ik het probeer.

En het is warm. Heel warm vinden wij. Al is het niet zo heet als afgelopen week. De luchtvochtigheid lijkt ook gezellig mee te werken en mijn kleding lijkt de droger over geslagen te hebben.

Mijn lijf weet er ook wat van.

Eind van de dag weet ik 1 ding zeker.

Deze omgeving heeft beslist geen water tekort meer. Het water drupt uit onze haren, kleding en lijf. Ik drink maar erg veel, dan houd ik het wel uit.

Bij de landwinkel gaan we binnen even rond neuzen. Heerlijk koel is het daar.

twee koekjes en een boekje wandel en fietsroutes rijker, drinken we buiten maar weer een flesje water. Mooi kan ik die gelijk bijvullen. En ik heb een potje schapenwolvet mee genomen. Goed tegen jeuk staat er en aangezien ik sinds mijn tocht vorig jaar met Japie maar niet van die jeuk plek op mijn rug afkom, ben ik bereid ver te gaan er vanaf te raken. Als ik het erop smeer verdwijnt de jeuk gelijk. Verdraaid hoe fijn is dit. Afwachten wat het gaat doen.

Binnen vul ik een fles en drink hem nog maar gelijk leeg. Een liter water zit er weer in.

En weer gevuld houd ik voldoende water over.

Echt veel praten doen we niet. Ik zit veel meer in mijn hoofd maar niet vervelend. De  akelige lompe opmerkingen vorige week zijn naar de achtergrond nu, dus prettig. Het is meer een leeg, nergens over nadenken hoofd. 

We kuieren rustigjes door. Gerda kan niet hard met haar rug en ik, ach ik heb ook geen haast.

regelmatig zitten en drinken maar.

En ondertussen besproeien we de aarde met ons gedruppel. Petjes op en bij een windje petjes af.

We zien de afgebrande kerk van Hoogmade. November 2019 ik weet het nog goed. De prachtige groene toren is er niet meer.

Het is een bouwval en ik snap niet dat dat maar blijft staan. Thuis lees ik op internet dat dit jaar definitief besloten is hem te herbouwen alleen een datum is niet bekend.

 

We lopen over de weg die ik vaak loop, als ik naar de Kaag loop vanuit huis. Leuk, want ik had al besloten dat het hem dit jaar niet meer gaat worden.

Aan het eind van het pad is een rustpunt waar je melk kan tappen. Mooi, bankje en plas pauze. Net als we allebei geweest zijn en we verder willen komt er een groep opgeschoten knullen binnen fietsen.

Zo hee, zeg ik tegen Gerda, is dat even mooi op tijd. De weg gaat verder en we gaan onverhard. En de brandnetels en distels doen hun best ons van prikkende jeukende benen te voorzien.

Heerlijk, die natuur die ons herinnerd er zuinig op te zijn. 

De komoot stem zegt al snel keer om.

Gerda wil het verder proberen en we klauteren over hekjes tot we weer op de weg zijn.

Dan moeten we i.p.v. langs de drukke weg de groene route volgen.

Hmmm, denk ik, dan komen we niet bij pont het paddengat.

De komoot zegt dat we bij een pont komen, maar ik ken geen pont die kant op.

Gerda wil wel verder volgens de route dus dat doen we ook.

En dan zegt de stem links af. Daar moet de pont liggen die er dus niet is.

En de pont het paddengat is nog een dikke 4 km en we zullen door moeten kachelen om die nog op tijd te halen voor dat ie niet meer gaat.

Moe ben ik niet dus voor mij geen probleem maar Gerda is verhit en dat gejakker gaat niet goed.

In Woubrugge vliegen we even snel de super markt in voor drinken en een mars.

Snel wat wandelwol in mijn schoen want er komt een blaar op. Er zit een gat in mijn zool en de nieuwe komt vandaag pas in de bus.

En dan is het verder. We redden de pont en hij wacht nog even tot ook Gerda er aan komt snellen. Foei dat was geen leuke actie van komoot. Hadden we de  pont niet gered dan hadden we heel ver in het donker nu nog gelopen vrees ik.

Aan de overkant is het rust. We zijn weer in Roelofsarendsveen dus geen gekke dingen meer.

En dan komt de srv wagen. Hoe gaaf is dit.

En natuurlijk zitten onze lijven dan net om zout te springen.

Ik heb al 4.5 liter water op dus ik kan ook wel wat gebruiken nu. Leuk zakje chips halen.

Gelijk avond eten want dat zal er niet meer van komen.

Het is echt even genieten zo in die wagen en daarna op het bankje een half uur bank hangen.

Maar dan moeten we echt verder.

En ik hoop dat ie nog open is. De ijsfabriek😋 

We lopen de iets langere route langs het water. Nu maakt het toch niks meer uit.

De rust van de avond is zo duiderlijk voelbaar dat ik even blijf staan genieten, terwijl Gerda rustig door loopt.

Mijn hoofd en mijn lijf hadden dit vandaag zo hard nodig. En ik ben zo dankbaar dat mijn lijf het ook makkelijk aankan. Ik besef heel goed dat het ook anders had kunnen zijn.

Bij de ijsfabriek blijkt ie open te zijn. Hiphip ijs dat hebben we verdiend. Helaas niet mijn favouriete smaak citroen, maar wel popcorn ijs en creme brulee.

En als er twee bolletjes in het bakje zitten komt ineens een knul een grote bak citroenijs brengen.

Nou moe, denk ik en dat worden dan 3 bolletjes.

Met de ijs mevrouw babbelen we even en het ijs vliegt met een sneltrein vaart naar binnen.

En dan gaat het laatste stukje.

Na 30 km staan we weer bij de auto.

Een leeg hoofd rijker en 5 kilo vocht naar binnen gewerkt.

Eenmaal thuis duurt het even om met behulp van telefonische hulp van de schilder het internet weer aan de praat te krijgen en dan kom ik erachter dat de zolen geleverd zijn. Helaas niet bij mij.

Ook vanuit de buurt app geen reactie.

Dat wordt ergens achteraan gaan zitten😠

Hopelijk lukt het nog voor de vakantie.

In ieder geval is mijn hoofd aardig gereset en dat is fijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

29. jul, 2022

Gisteravond op het werk zat ik vol plannen. Vandaag ga ik de lange Swiebertjes route lopen. Rond de 40 km ik voel me goed.

Vannacht te weinig geslapen en vamorgen heel vrolijk bedacht dat het de kortere Swieber route ging worden, van rond de 30 km.

Om half 10 ben ik in Oudewater.

Eerste stuk langs de weg, maar dan loop ik rustig even langs het water. Bij de boten worden net kinderen wakker. Leuk die zijn op vakantie aan het varen. Ik moet denken aan de zeiltochten op het water een aantal jaren. Wat een leuke tijd was dat.

Ik kuier op mijn gemakkie door en kom dan bij het centrum. Klein stukje de andere kant op want Swieber moet wel weer op de foto.

Dan loop ik terug en dan gaan de bomen van de brug dicht. Ik wil een foto van de bootjes maken, maar dan sta ik zonder het direct door te hebben aan de verkeerde kant van de bomen. Daardoor blijft de boom hangen en gaat weer terug omhoog. Mooi ik kan verder tot verdriet van de bootjes😀 Dan moet ik weer een stukkie langs de weg, maar ik weet dat ik na een stukje weer rustig de polder in duik. 

Blij als de afslag komt en ik geniet direct totdat....., Ik herken het niet dus ik ben verkeerd en kan weer terug. Zo worden het meer dan 30 km bedenk ik me.

Maar nu loop ik dan wel goed en duik de juiste polderweg op.

Overal zie je vlaggen van de boeren verkeerd om hangen. Ik bedenk me dat een collega gister een filmje liet zien van een hyperventilerende koe. Compleet oververhit en uitgedroogd.

Ik was er naar van.

Ook nu zie ik koeien zonder schaduw staan. Fijn dat boeren zoveel hart voor hun bedrijf hebben, maar ze zijn niet altijd even dier vriendelijk.  En ik steun ze nog steeds maar ik vind de groep die zoveel vernielen en ellende aanrichten gewoon niet oke. Dat steun ik niet.

in Amerika is op het nieuws dat de regering de boeren weg wil hebben voor huizen bouw. Het wordt in Nederland ook niet ontkend maar wel bevestigd dat dit deels gaat gebeuren.

Er is een gedenkplaat op de weg aan Nasreddin Hodja de grootmeester van de lach. 

Heel verhaal met als moraal, als je als mens niks probeert weet je zeker dat het niet lukt.

Precies, denk ik af en toe moet je gewoon wat proberen. Hoe eng ik het vaak ook vind.

En zo al mijmerend kom ik bij de oude water toren. Hij wordt omgebouwd tot woontoren met luxe appartementen en een b en b. Zeker vijf km van de bewoonde wereld en de winkels af. Natuurlijk luxe woningen nog wel. En zover van de winkels af tja dat kan niet dus dit deel van de polder zie ik wel verdwijnen. En dan ook nog huizen voor de rijken natuurlijk. Wij kunnen echt geen luxe appartement betalen met de midden inkomens. Soms kan ik er echt zo cynisch van worden. Maar dan zet ik het uit mijn hoofd.

Ik loop langs de weg, waar ik twee jaar geleden, denk ik alweer een vrouw tegen kwam met een rollator, die zo genoot van alle bloemen die volgens haar door Rutte in de bermen gezaaid waren.

Wat een heerlijk mensje was dat. Zou ze nog leven? Ik hoop dat ze er nog steeds van kan genieten. Na 10 km is het tijd voor rust. Schoenen uit en platte zolen erin. Ik had thuis al wandelwol op de nog niet genezen blaren gedaan dus dat moet het houden. Ik durf het niet goed aan om de oude zool erin te houden op een langere afstand. Broodje gaat erin en een eitje en na een halve liter cola zero en een halve liter water gaat het verder., Het is warm dus pet op en veel drinken. En dan loop ik Lopik binnen. Ooooo leuk de ijstent. En heel braaf loop ik eraan voorbij. Later op de dag ergens, maar nu te vroeg. En dan kom ik op de dijk naar Schoonhoven. En zonder erover na te denken ga ik naar rechts richting Schoonhoven. En ik vergeet compleet dat ik dan wel op tijd moet afslaan. Anders loop ik alsnog de lange route. Ik geniet zo vreselijk op die dijk. De camping die toen met de voetjes in het water stond staat nu ruim op droge grond. Het waterpeil zakt nu er geen regen valt. Ik maak me serieus wel zorgen om de natuur. Hoelang gaat dit nog goed. In een boom hangt de tekst van Jules de Korte. Waar zijn de vogels vissen en vlinders en waarom zijn de mensen zo moe. Als ik het opzoek blijkt de tekst al in 1957  geschreven te zijn. En wat is die op een andere manier nu van toepassing. 

Ik zie twee boerderijen vervallen en verlaten. Dat was twee jaar geleden absoluut nog niet. Nu al? Is dit de toekomst van onze mooie dijkhuizen? Het maakt me verdrietig en uiteinderlijk besluit ik niet helemaal door te lopen maar de alternatieve route te pakken binnen door. En dan bedenk ik me ook dat ik vergat af te slaan en nu dus op de lange route zit. Ach denk ik het lopen gaat goed dus ik ga maar door. En dan ben ik ineens de route kwijt. Gek het bordje stond echt rechtdoor. Nou ja ik loop Schoonhoven in en zoek hem daar wel weer op. Bij de albert heijn haal ik wat koude cola zero. 23 km zitten erop dus tijd voor rust. En als ik rustig op een bankje zit en weer een liter naar binnen werk vraagt een vrouw of ik naar Santiago ga. Misschien volgend jaar, maar ben er al wel al twee keer geweest. Zij komt uit mexico en kent de pelgrims tocht. Of ik katholiek ben. Ja maar ik ga niet naar de kerk vertel ik haar. Ze roept er allemaal vrouwen bij die komen kijken. Grappig. Maar dan gaan ze verder en we groeten elkaar vriendelijk. Dat valt me vandaag echt op. Elke fietser en voetganger groet vrolijk. Heerlijk die krimpenerwaard. Ik voel me prima in deze omgeving waardoor het lopen ook makkelijker gaat. Ik heb nog een derde zool bij me, die ik nu in mijn schoen doe. Kijken welke het beste bevalt. En dan ga ik ook weer snel verder.  Ik weet dat ik nu bijna de route weer kan oppikken. Er is een mooiere route en ik besluit die te nemen. Helaas gaat dat de mist in en ik volg de route ineens weer. Nou ja ook goed denk ik. Ik kom in Cabauw en ben pas een km of vijf verder als ik een bank in de schaduw zie. Hop zitten en zool eruit. Mijn voet doet pijn en de zool wordt definitief afgeschreven. De platte zool gaat er nu niet meer in en ik besluit om de zool erin te doen waar ik op begon en waar mijn voet zo zeer van ging doen in het verleden. Kan altijd nog wisselen bedenk ik me. En dan is het even echt genieten. Een jong knulletje stopt op de fiets naast me en wil weten hoeveel km ik gelopen heb. 27 km zeg ik. O waar ga je heen? Ik vertel hem naar Oudewater te gaan. En nu moet je uitrusten? vraagt hij. Ja nu rust ik uit. Ik vraag of hij hier woont. Ja zegt hij en ik moet nu ook uitrusten.

Je woont leuk vertel ik hem. Ja nou zegt hij Cabauw is een leuk durpje. En nu is hij uitgerust en gaat er weer vandoor. Wat een heerlijk joch.

Ik ga ook verder en er lijkt geen eind aan Cabauw te komen. Toch een groot durpje bedenk ik me en moet lachen. Maar dan zie ik de zendmast van Lopik en ben ik al lang Cabauw uit en in Lopik. Toch niet zo een groot durp dus.  En dan kom ik bij de ijstent van vanmorgen. Ik heb de route in Schoonhoven wel opgepakt maar gewoon weer verkeerd om. Ik loop hem dubbel.

Ik zal kilometers terug moeten en boven de 40 gaan lopen. Een bushalte is er wel maar de bussen gaan niet naar Oudewater. En in zo een durpje gaan ze ook nog eens nauwelijks. 

Ik voel eens aan mijn lijf, zucht eens en dan ga ik maar flink doorstappen. Dat wordt een latertje. En toch vind ik het niet erg. Jammer wel van de route, maar het lopen gaat prima. Het lijkt of de corona nu uit mijn lijf is. Ik kan ook steeds 10 km doorstappen voor ik echt wil rusten. Dat is dan ook de eerste keer weer. Ondertussen heb ik meer als 3 liter vocht erin en ik moet toch maar eens op zoek naar een loos plek. Voordeel van de warmte, het meeste zweet ik uit. Mijn armen en benen heb ik al 3 keer ingesmeerd, maar het zout op mijn huid zorgt ervoor dat alles wit uitslaat. Geen gezicht😀 Ik kom dan bij de weg naar Oudewater. Mooi 10 km nog dat valt mee. En dan zie ik dat dit ook weer de weg naar de watertoren is. Nou ja dan komt er zeker een loosplek. Dat wordt nu echt wel noodzakelijk. Gelukkig komt die er en kan ik opgelucht weer ademhalen. Ik stap verder. ik mag 5 km voor het einde nog 1 keer rusten. Het wordt 4 km voor het eind. Mijn voet gaat goed. pootjes even languit en nog een broodje, eitje en liter vocht erin. Nog 4 km het wordt nu ook wel tijd. Ik kom wat stijver overeind. Maar dan loopt het weer en loop ik al snel Oudewater in. De gps gaat aan voor de kortste weg naar de auto. Maar dan loop ik netjes over de stoep en zegt de gps niet dat ik het fietspad moet hebben. Als ik dat door krijg blijk ik nog een km langer te moeten lopen. Spontaan begint er een heel krachtig deuntje uit mijn mond te rollen. Dit is zo een moment Wat je niet meer moet hebben. Maar dan ben ik 43 km verder en zie ik de auto.Het was niet eens een echte mokerslag. Wel bedenk ik me dat dit goed is voor de psychologische oorlogs voering. In september loop ik deze afstanden niet en zal het mee vallen als ik de eerste twee dagen ergens tegen de 30 ga, denk ik. Daar is het vandaag dan goed voor.

Tevreden ga ik op huis aan. Volgend jaar kom ik hier weer Swieberen en dan loop ik hem goed.

 

 

 

 

24. jul, 2022

Gisteren het idee, vandaag vroeg op te staan en vroeg op pad te gaan. Maar vroeg wakker was ik wel, alleen op gang komen werkte niet. Er zat pap in mijn benen en ik was moe. Rustigjes aangedaan en over half 11 stond ik buiten.

Eerste idee van de Kaag alweer laten varen. Het wordt warm en het is zondag. Dat betekend geen bus bij de Kaag en door moeten lopen waar ik geen heil in zie vandaag.

Sinds mijn oom overleden is kom ik nooit meer in Delft. Dus maar eens een rondje Balijbos naar Delfsehout.

Eerst een heel end Zoetermeer door. Naar het Floriadepark,  waar ik het Balijbos in kan. Mijn hoofd staat nog verre van uit. Vanmorgen kwam de vraag voorbij wat is je droomhuis. De mijnes is een huis op een wandelschoen. Ik mijmer een poosje door.

Wat zou het heerlijk zijn gewoon weg te kunnen en nooit meer terug te hoeven. Gewoon aan de wandel blijven. En dan altijd je huis bij de hand hebben.

Maar ook het onderwerp vriendschap zit in mijn hoofd.

Ik heb het idee dat ik de laatste tijd veel energie in een vriendschap heb gestopt. Een vriendin in de ellende laat je niet zitten. Maar ik heb nu het idee dat ik een vriendin ben maar geen vriendin heb.

En de vraag rijst wat wil ik.

de muziek gaat op mijn oren zodat ik rustigjes kan peinzen.

Uiteinderlijk besluit ik er geen energie meer in te stoppen maar af te wachten.

Het duurt nog even voor ik het los kan laten. Maar dan ben ik gesloopt en sta ik voor het balijbos.

Ja Zoetermeer door lopen daar gaat het weer mis.

Voorlopig loop ik even door. Maar dan bij een bankje is het klaar. Halve liter vocht erin, boterham en een halve liter cola zero.

Daar knap ik genoeg van op en uitgerust ga ik verder.

In de verte staan de koeien in de wei en in het water. Wat een mooi gezicht en ik sta een poosje te genieten.

Ik bedenk me dat er maar weinig lopers zijn vandaag. Fietsers wel en sommige groeten nog maar lopers nauwelijks.

Ik ga een pad op wat ik niet goed ken. Mooi pad onverhard dus leuk lopen.

Alles staat nog hoog in bloei en de rust is fijn.

Maar dan begint het denken. Naar Delft en dan?

Dat wordt dezelfde weg terug wil ik niet door de stad moeten. En dezelfde weg terug is niet leuk want dan weet ik hoever ik nog moet.

Ik sla rechtsaf en kom bij de dobberplas en het Bieslandse bos.

Oke kan ik via Nootdorp terug. Ik zie dat ik ondertussen Den Haag in loop.

Daar wil ik van weg dus ik bedenk me dat ik naar Delfgauw stap en dan daar verder kijken.

Een poosje later zie ik dat de afstandsmeter nog op pauze staat. Alweer. Gisteren ook al vergeten. Dat is anderhalve km die mist in de route. Helaas maar ik ga er niet voor terug.

Dan maar een gat in de route.

Delft blijft dichterbij komen. 2 km er vandaan en ik zie de kerk. Niks Delft denk ik en ik kom op de weg naar Delfgauw.

Bij een restaurantje vul ik de waterflessen. 2 liter zit er al in. Het is er loeidruk en ik loop er maar snel weer weg. Ik ga wel ergens op een bankje zitten.

Tegenover het restaurantje staat een bankje met de tekst: kijk zit en geniet.

En dat doe ik. Broodje erin, eitje pellen en drinken. En ondertussen kijken naar al het volk wat voorbij komt. Een smalle weg waar fietsers, voetgangers en auto's het met elkaar moeten doen. Dat gaat niet altijd goed.

Er wordt door fietsers wat afgevloekt en gescholden.

Het is inderdaad kijken, zitten, en genieten.

Zoiets als bootjes in een sluis🙂

Als ik klaar ben, gaan mijn schoenen weer aan en stap ik maar weer eens op. Als ik niet oppas is er zo weer een half uur voorbij.

Het zou warmer zijn dan gisteren, maar ik heb ondanks dat ik uit mijn kleren drup niet het idee dat het zo is.

Het windje voelt lekker aan.

Maar toch heb ik veel behoefte aan vocht, dus ik vermoed dat het warm is.

En dan loop ik Delfgauw binnen. Tja en nu weet ik het. Dat wordt dus Pijnacker.

Mijn voet gaat goed en met de wandelwol is de blaar onder mijn voet ook redelijk pijnvrij.

Ik loop wat onbekende wegen om niet langs de lange n weg te hoeven.

Leuk weer wat anders ontdekken.

Maar dan kom ik er toch weer op uit. Alleen loop ik nu aan de andere kant van het water, dus leuk om daar weer even rond te kijken. Er loopt een stel voor me en de man zijn nek is vuurrood.

Ik zeg hem dat ie moet smeren omdat zijn nek verbrand. En die reageert knap chagerijnig. De vrouw bied hem een sjaaltje aan maar dat wijst hij af.

Domme man denk ik.

Dan krijg ik een bericht. Ik zou via msn gebeld hebben. Nee hoor ik bel zo wie zo nooit via msn.

Broekzak probleempje.  En dan ben ik in Pijnacker en is zie ik dat het 32 graden is. Vandaar dat ik zo een dorst heb en ondertussen ook erg warm.

Bij de ijstent werk ik een ijsje naar binnen en in de schaduw en de wind koel ik even af. Via de appie Heijn nog voor 2 flesjes cola zero. En dan is het een stuk langs de n weg helaas. Het is gelukkig erg stil en het duurt niet lang voor ik het balijbos weer in kan. Beter dan langs de weg.

Een ander pad dit keer.

Aan het eind is het tijd voor een bankje en nog een liter vocht. De wind is weggevallen. Het is ook 16 uur geweest al een poosje, dus dan gaat de natuur in rust en ook de wind laat het dan afweten merk ik vaker.

Goed dat ik zoveel vocht mee sjouw vandaag.

Bij Zoetermeer zie ik een prachtige nieuwbouw wijk. Daar loop ik doorheen zodat ik het laatste stukje n weg ook nu weer mis.

Prachtige huizen. Hoe zouden de mensen zich voelen met zo een huis?

Elk huis heeft zijn kruis ik weet het maar deze mensen wonen wel in hele mooie huizen.

Ik droom nog een poosje voort, maar dan ben ik bij de watertoren en kan ik het vervelende stuk Zoetermeer nog door.

Bij de laatste 4 km is het nog even bankje en drinken.

En dan krijg ik een appje dat de mensen bij wie ik voor de katten zorg, morgen terug komen in verband met slecht weer.

Tjeemig dat wordt dan een latertje voor het eten. Ik wil het huis nog even zuigen en alles goed in orde maken voor ze thuis komen.

Dus nu even doorstappen.

Als daar de boel geredderd is denk ik door te kunnen lopen naar huis. En dan voel ik toch mijn peesplaat onder mijn voet. Maar goed dat ik nog een lange test heb gedaan. Dat worden extra zolen mee.

Vlak voor huis word ik dan nog geroepen door andere mensen bij wie ik voor de katten zorg als ze weg zijn. Beetje shit want ik heb honger.

Poosje mee staan kletsen en dan vlieg in naar huis.

36 km op de teller, mijn hoofd staat op standje uit , en na gegeten te hebben sta ik langer dan normaal onder een koele douche 😀

Het was een mooie dag en ik verbaas me maar weer eens wat wandelen met mijn humeur doet.