Stap uit je hoofd en in je leven!

29. jul, 2022

Gisteravond op het werk zat ik vol plannen. Vandaag ga ik de lange Swiebertjes route lopen. Rond de 40 km ik voel me goed.

Vannacht te weinig geslapen en vamorgen heel vrolijk bedacht dat het de kortere Swieber route ging worden, van rond de 30 km.

Om half 10 ben ik in Oudewater.

Eerste stuk langs de weg, maar dan loop ik rustig even langs het water. Bij de boten worden net kinderen wakker. Leuk die zijn op vakantie aan het varen. Ik moet denken aan de zeiltochten op het water een aantal jaren. Wat een leuke tijd was dat.

Ik kuier op mijn gemakkie door en kom dan bij het centrum. Klein stukje de andere kant op want Swieber moet wel weer op de foto.

Dan loop ik terug en dan gaan de bomen van de brug dicht. Ik wil een foto van de bootjes maken, maar dan sta ik zonder het direct door te hebben aan de verkeerde kant van de bomen. Daardoor blijft de boom hangen en gaat weer terug omhoog. Mooi ik kan verder tot verdriet van de bootjes😀 Dan moet ik weer een stukkie langs de weg, maar ik weet dat ik na een stukje weer rustig de polder in duik. 

Blij als de afslag komt en ik geniet direct totdat....., Ik herken het niet dus ik ben verkeerd en kan weer terug. Zo worden het meer dan 30 km bedenk ik me.

Maar nu loop ik dan wel goed en duik de juiste polderweg op.

Overal zie je vlaggen van de boeren verkeerd om hangen. Ik bedenk me dat een collega gister een filmje liet zien van een hyperventilerende koe. Compleet oververhit en uitgedroogd.

Ik was er naar van.

Ook nu zie ik koeien zonder schaduw staan. Fijn dat boeren zoveel hart voor hun bedrijf hebben, maar ze zijn niet altijd even dier vriendelijk.  En ik steun ze nog steeds maar ik vind de groep die zoveel vernielen en ellende aanrichten gewoon niet oke. Dat steun ik niet.

in Amerika is op het nieuws dat de regering de boeren weg wil hebben voor huizen bouw. Het wordt in Nederland ook niet ontkend maar wel bevestigd dat dit deels gaat gebeuren.

Er is een gedenkplaat op de weg aan Nasreddin Hodja de grootmeester van de lach. 

Heel verhaal met als moraal, als je als mens niks probeert weet je zeker dat het niet lukt.

Precies, denk ik af en toe moet je gewoon wat proberen. Hoe eng ik het vaak ook vind.

En zo al mijmerend kom ik bij de oude water toren. Hij wordt omgebouwd tot woontoren met luxe appartementen en een b en b. Zeker vijf km van de bewoonde wereld en de winkels af. Natuurlijk luxe woningen nog wel. En zover van de winkels af tja dat kan niet dus dit deel van de polder zie ik wel verdwijnen. En dan ook nog huizen voor de rijken natuurlijk. Wij kunnen echt geen luxe appartement betalen met de midden inkomens. Soms kan ik er echt zo cynisch van worden. Maar dan zet ik het uit mijn hoofd.

Ik loop langs de weg, waar ik twee jaar geleden, denk ik alweer een vrouw tegen kwam met een rollator, die zo genoot van alle bloemen die volgens haar door Rutte in de bermen gezaaid waren.

Wat een heerlijk mensje was dat. Zou ze nog leven? Ik hoop dat ze er nog steeds van kan genieten. Na 10 km is het tijd voor rust. Schoenen uit en platte zolen erin. Ik had thuis al wandelwol op de nog niet genezen blaren gedaan dus dat moet het houden. Ik durf het niet goed aan om de oude zool erin te houden op een langere afstand. Broodje gaat erin en een eitje en na een halve liter cola zero en een halve liter water gaat het verder., Het is warm dus pet op en veel drinken. En dan loop ik Lopik binnen. Ooooo leuk de ijstent. En heel braaf loop ik eraan voorbij. Later op de dag ergens, maar nu te vroeg. En dan kom ik op de dijk naar Schoonhoven. En zonder erover na te denken ga ik naar rechts richting Schoonhoven. En ik vergeet compleet dat ik dan wel op tijd moet afslaan. Anders loop ik alsnog de lange route. Ik geniet zo vreselijk op die dijk. De camping die toen met de voetjes in het water stond staat nu ruim op droge grond. Het waterpeil zakt nu er geen regen valt. Ik maak me serieus wel zorgen om de natuur. Hoelang gaat dit nog goed. In een boom hangt de tekst van Jules de Korte. Waar zijn de vogels vissen en vlinders en waarom zijn de mensen zo moe. Als ik het opzoek blijkt de tekst al in 1957  geschreven te zijn. En wat is die op een andere manier nu van toepassing. 

Ik zie twee boerderijen vervallen en verlaten. Dat was twee jaar geleden absoluut nog niet. Nu al? Is dit de toekomst van onze mooie dijkhuizen? Het maakt me verdrietig en uiteinderlijk besluit ik niet helemaal door te lopen maar de alternatieve route te pakken binnen door. En dan bedenk ik me ook dat ik vergat af te slaan en nu dus op de lange route zit. Ach denk ik het lopen gaat goed dus ik ga maar door. En dan ben ik ineens de route kwijt. Gek het bordje stond echt rechtdoor. Nou ja ik loop Schoonhoven in en zoek hem daar wel weer op. Bij de albert heijn haal ik wat koude cola zero. 23 km zitten erop dus tijd voor rust. En als ik rustig op een bankje zit en weer een liter naar binnen werk vraagt een vrouw of ik naar Santiago ga. Misschien volgend jaar, maar ben er al wel al twee keer geweest. Zij komt uit mexico en kent de pelgrims tocht. Of ik katholiek ben. Ja maar ik ga niet naar de kerk vertel ik haar. Ze roept er allemaal vrouwen bij die komen kijken. Grappig. Maar dan gaan ze verder en we groeten elkaar vriendelijk. Dat valt me vandaag echt op. Elke fietser en voetganger groet vrolijk. Heerlijk die krimpenerwaard. Ik voel me prima in deze omgeving waardoor het lopen ook makkelijker gaat. Ik heb nog een derde zool bij me, die ik nu in mijn schoen doe. Kijken welke het beste bevalt. En dan ga ik ook weer snel verder.  Ik weet dat ik nu bijna de route weer kan oppikken. Er is een mooiere route en ik besluit die te nemen. Helaas gaat dat de mist in en ik volg de route ineens weer. Nou ja ook goed denk ik. Ik kom in Cabauw en ben pas een km of vijf verder als ik een bank in de schaduw zie. Hop zitten en zool eruit. Mijn voet doet pijn en de zool wordt definitief afgeschreven. De platte zool gaat er nu niet meer in en ik besluit om de zool erin te doen waar ik op begon en waar mijn voet zo zeer van ging doen in het verleden. Kan altijd nog wisselen bedenk ik me. En dan is het even echt genieten. Een jong knulletje stopt op de fiets naast me en wil weten hoeveel km ik gelopen heb. 27 km zeg ik. O waar ga je heen? Ik vertel hem naar Oudewater te gaan. En nu moet je uitrusten? vraagt hij. Ja nu rust ik uit. Ik vraag of hij hier woont. Ja zegt hij en ik moet nu ook uitrusten.

Je woont leuk vertel ik hem. Ja nou zegt hij Cabauw is een leuk durpje. En nu is hij uitgerust en gaat er weer vandoor. Wat een heerlijk joch.

Ik ga ook verder en er lijkt geen eind aan Cabauw te komen. Toch een groot durpje bedenk ik me en moet lachen. Maar dan zie ik de zendmast van Lopik en ben ik al lang Cabauw uit en in Lopik. Toch niet zo een groot durp dus.  En dan kom ik bij de ijstent van vanmorgen. Ik heb de route in Schoonhoven wel opgepakt maar gewoon weer verkeerd om. Ik loop hem dubbel.

Ik zal kilometers terug moeten en boven de 40 gaan lopen. Een bushalte is er wel maar de bussen gaan niet naar Oudewater. En in zo een durpje gaan ze ook nog eens nauwelijks. 

Ik voel eens aan mijn lijf, zucht eens en dan ga ik maar flink doorstappen. Dat wordt een latertje. En toch vind ik het niet erg. Jammer wel van de route, maar het lopen gaat prima. Het lijkt of de corona nu uit mijn lijf is. Ik kan ook steeds 10 km doorstappen voor ik echt wil rusten. Dat is dan ook de eerste keer weer. Ondertussen heb ik meer als 3 liter vocht erin en ik moet toch maar eens op zoek naar een loos plek. Voordeel van de warmte, het meeste zweet ik uit. Mijn armen en benen heb ik al 3 keer ingesmeerd, maar het zout op mijn huid zorgt ervoor dat alles wit uitslaat. Geen gezicht😀 Ik kom dan bij de weg naar Oudewater. Mooi 10 km nog dat valt mee. En dan zie ik dat dit ook weer de weg naar de watertoren is. Nou ja dan komt er zeker een loosplek. Dat wordt nu echt wel noodzakelijk. Gelukkig komt die er en kan ik opgelucht weer ademhalen. Ik stap verder. ik mag 5 km voor het einde nog 1 keer rusten. Het wordt 4 km voor het eind. Mijn voet gaat goed. pootjes even languit en nog een broodje, eitje en liter vocht erin. Nog 4 km het wordt nu ook wel tijd. Ik kom wat stijver overeind. Maar dan loopt het weer en loop ik al snel Oudewater in. De gps gaat aan voor de kortste weg naar de auto. Maar dan loop ik netjes over de stoep en zegt de gps niet dat ik het fietspad moet hebben. Als ik dat door krijg blijk ik nog een km langer te moeten lopen. Spontaan begint er een heel krachtig deuntje uit mijn mond te rollen. Dit is zo een moment Wat je niet meer moet hebben. Maar dan ben ik 43 km verder en zie ik de auto.Het was niet eens een echte mokerslag. Wel bedenk ik me dat dit goed is voor de psychologische oorlogs voering. In september loop ik deze afstanden niet en zal het mee vallen als ik de eerste twee dagen ergens tegen de 30 ga, denk ik. Daar is het vandaag dan goed voor.

Tevreden ga ik op huis aan. Volgend jaar kom ik hier weer Swieberen en dan loop ik hem goed.

 

 

 

 

24. jul, 2022

Gisteren het idee, vandaag vroeg op te staan en vroeg op pad te gaan. Maar vroeg wakker was ik wel, alleen op gang komen werkte niet. Er zat pap in mijn benen en ik was moe. Rustigjes aangedaan en over half 11 stond ik buiten.

Eerste idee van de Kaag alweer laten varen. Het wordt warm en het is zondag. Dat betekend geen bus bij de Kaag en door moeten lopen waar ik geen heil in zie vandaag.

Sinds mijn oom overleden is kom ik nooit meer in Delft. Dus maar eens een rondje Balijbos naar Delfsehout.

Eerst een heel end Zoetermeer door. Naar het Floriadepark,  waar ik het Balijbos in kan. Mijn hoofd staat nog verre van uit. Vanmorgen kwam de vraag voorbij wat is je droomhuis. De mijnes is een huis op een wandelschoen. Ik mijmer een poosje door.

Wat zou het heerlijk zijn gewoon weg te kunnen en nooit meer terug te hoeven. Gewoon aan de wandel blijven. En dan altijd je huis bij de hand hebben.

Maar ook het onderwerp vriendschap zit in mijn hoofd.

Ik heb het idee dat ik de laatste tijd veel energie in een vriendschap heb gestopt. Een vriendin in de ellende laat je niet zitten. Maar ik heb nu het idee dat ik een vriendin ben maar geen vriendin heb.

En de vraag rijst wat wil ik.

de muziek gaat op mijn oren zodat ik rustigjes kan peinzen.

Uiteinderlijk besluit ik er geen energie meer in te stoppen maar af te wachten.

Het duurt nog even voor ik het los kan laten. Maar dan ben ik gesloopt en sta ik voor het balijbos.

Ja Zoetermeer door lopen daar gaat het weer mis.

Voorlopig loop ik even door. Maar dan bij een bankje is het klaar. Halve liter vocht erin, boterham en een halve liter cola zero.

Daar knap ik genoeg van op en uitgerust ga ik verder.

In de verte staan de koeien in de wei en in het water. Wat een mooi gezicht en ik sta een poosje te genieten.

Ik bedenk me dat er maar weinig lopers zijn vandaag. Fietsers wel en sommige groeten nog maar lopers nauwelijks.

Ik ga een pad op wat ik niet goed ken. Mooi pad onverhard dus leuk lopen.

Alles staat nog hoog in bloei en de rust is fijn.

Maar dan begint het denken. Naar Delft en dan?

Dat wordt dezelfde weg terug wil ik niet door de stad moeten. En dezelfde weg terug is niet leuk want dan weet ik hoever ik nog moet.

Ik sla rechtsaf en kom bij de dobberplas en het Bieslandse bos.

Oke kan ik via Nootdorp terug. Ik zie dat ik ondertussen Den Haag in loop.

Daar wil ik van weg dus ik bedenk me dat ik naar Delfgauw stap en dan daar verder kijken.

Een poosje later zie ik dat de afstandsmeter nog op pauze staat. Alweer. Gisteren ook al vergeten. Dat is anderhalve km die mist in de route. Helaas maar ik ga er niet voor terug.

Dan maar een gat in de route.

Delft blijft dichterbij komen. 2 km er vandaan en ik zie de kerk. Niks Delft denk ik en ik kom op de weg naar Delfgauw.

Bij een restaurantje vul ik de waterflessen. 2 liter zit er al in. Het is er loeidruk en ik loop er maar snel weer weg. Ik ga wel ergens op een bankje zitten.

Tegenover het restaurantje staat een bankje met de tekst: kijk zit en geniet.

En dat doe ik. Broodje erin, eitje pellen en drinken. En ondertussen kijken naar al het volk wat voorbij komt. Een smalle weg waar fietsers, voetgangers en auto's het met elkaar moeten doen. Dat gaat niet altijd goed.

Er wordt door fietsers wat afgevloekt en gescholden.

Het is inderdaad kijken, zitten, en genieten.

Zoiets als bootjes in een sluis🙂

Als ik klaar ben, gaan mijn schoenen weer aan en stap ik maar weer eens op. Als ik niet oppas is er zo weer een half uur voorbij.

Het zou warmer zijn dan gisteren, maar ik heb ondanks dat ik uit mijn kleren drup niet het idee dat het zo is.

Het windje voelt lekker aan.

Maar toch heb ik veel behoefte aan vocht, dus ik vermoed dat het warm is.

En dan loop ik Delfgauw binnen. Tja en nu weet ik het. Dat wordt dus Pijnacker.

Mijn voet gaat goed en met de wandelwol is de blaar onder mijn voet ook redelijk pijnvrij.

Ik loop wat onbekende wegen om niet langs de lange n weg te hoeven.

Leuk weer wat anders ontdekken.

Maar dan kom ik er toch weer op uit. Alleen loop ik nu aan de andere kant van het water, dus leuk om daar weer even rond te kijken. Er loopt een stel voor me en de man zijn nek is vuurrood.

Ik zeg hem dat ie moet smeren omdat zijn nek verbrand. En die reageert knap chagerijnig. De vrouw bied hem een sjaaltje aan maar dat wijst hij af.

Domme man denk ik.

Dan krijg ik een bericht. Ik zou via msn gebeld hebben. Nee hoor ik bel zo wie zo nooit via msn.

Broekzak probleempje.  En dan ben ik in Pijnacker en is zie ik dat het 32 graden is. Vandaar dat ik zo een dorst heb en ondertussen ook erg warm.

Bij de ijstent werk ik een ijsje naar binnen en in de schaduw en de wind koel ik even af. Via de appie Heijn nog voor 2 flesjes cola zero. En dan is het een stuk langs de n weg helaas. Het is gelukkig erg stil en het duurt niet lang voor ik het balijbos weer in kan. Beter dan langs de weg.

Een ander pad dit keer.

Aan het eind is het tijd voor een bankje en nog een liter vocht. De wind is weggevallen. Het is ook 16 uur geweest al een poosje, dus dan gaat de natuur in rust en ook de wind laat het dan afweten merk ik vaker.

Goed dat ik zoveel vocht mee sjouw vandaag.

Bij Zoetermeer zie ik een prachtige nieuwbouw wijk. Daar loop ik doorheen zodat ik het laatste stukje n weg ook nu weer mis.

Prachtige huizen. Hoe zouden de mensen zich voelen met zo een huis?

Elk huis heeft zijn kruis ik weet het maar deze mensen wonen wel in hele mooie huizen.

Ik droom nog een poosje voort, maar dan ben ik bij de watertoren en kan ik het vervelende stuk Zoetermeer nog door.

Bij de laatste 4 km is het nog even bankje en drinken.

En dan krijg ik een appje dat de mensen bij wie ik voor de katten zorg, morgen terug komen in verband met slecht weer.

Tjeemig dat wordt dan een latertje voor het eten. Ik wil het huis nog even zuigen en alles goed in orde maken voor ze thuis komen.

Dus nu even doorstappen.

Als daar de boel geredderd is denk ik door te kunnen lopen naar huis. En dan voel ik toch mijn peesplaat onder mijn voet. Maar goed dat ik nog een lange test heb gedaan. Dat worden extra zolen mee.

Vlak voor huis word ik dan nog geroepen door andere mensen bij wie ik voor de katten zorg als ze weg zijn. Beetje shit want ik heb honger.

Poosje mee staan kletsen en dan vlieg in naar huis.

36 km op de teller, mijn hoofd staat op standje uit , en na gegeten te hebben sta ik langer dan normaal onder een koele douche 😀

Het was een mooie dag en ik verbaas me maar weer eens wat wandelen met mijn humeur doet.

 

23. jul, 2022

Vandaag stond een rondje mountaintrail op het programma in Rotterdam bij het hoger of lager berger bos.

Denk zomaar hoger🙂. Even voor half 11 bij Victor en Hetty en gezien de kleine afstand laat aan het lopen. Twee voor mij onbekende lopers, altijd leuk weer nieuwe mensen te zien.

Het is een trainingsrondje voor de drie heren die de camino du nord gaan lopen. We zijn met zijn zevenen vandaag.

Ze moeten hoogtes oefenen. Maar voor mij ook goed om te kijken hoe het met mij gaat nadat coroontje besloot me te verlaten.

Ook mijn gewone zolen weer in mijn schoenen. De vilten zool zorgde voor een fikse blaar van de week en ik loop nog op de wandelwol. Eens zien hoe de hielspoor het gaat doen.

Gisteren op het werk was ik weer zo moe en als ik de trap op moet dan moet ik veel te lang op adem komen dus ik was echt wel benieuwd. Het lopen gaat lekker maar het is warm. Al snel drup ik uit mijn shirt. Maar al babbelend heb je dat niet zo in de gaten.  Het brugje over bij de skibaan en dan zijn we bij de eerste berg die we opmoeten.

En dan verbazingwekkend, maar loop ik hem anders in etappes, nu loop ik hem in 1 keer op.

Wat lekker. Boven puffen we even uit en wordt het vocht weer aangevuld. Rustig gaat het daarna verder. De gesprekken zijn leuk en er wordt gelachen dus prima sfeertje. En dan zijn we bij de uitkijktoren. Peter weet te vertellen dat het 110 treden omhoog zijn. Hetty en Wout blijven beneden, maar wij gaan erop. Twee keer moet ie op vandaag.

En ook hier valt het me alles mee. Ik ben buiten adem boven en moet op adem komen maar het lukt zonder al teveel rust pauzes. Boven zien we in de diepte Wout en Hetty zitten.

En de klimrots die we ooit met een neven en nichtendag gingen beklimmen. Eenmaal beneden is er een enkeling die nog even snel naar boven sprint. Maar dan gaat het naar het restaurantje voor een pauze en vocht. Lekker even afkoelen ook. Dan gaat het de weg terug. En weer mogen we de 110 treden omhoog. En al vind ik het lastiger het gaat en ook de skiberg erna gaat goed. Het laatste stukje nemen we afscheid van Wout die lange afstanden niet gewend is. Ook Hetty zet er een punt achter. Die tobt al langer met haar lijf.

Wij gaan verder. Peter vertelt het leuk te vinden me te plagen.

Deed ie dat dan?? Ja dat deden ze maar ik kan er om lachen. Volgens Peter zou ik wel bij de drie mannen passen om een keer mee te lopen naar Santiago. Ja dit jaar had gekund. Wie weet lukt het nog een keer. Peter en ik lopen nu voorop en wij komen dan ook als eerste aan na 15 km bij het eindpunt. Daar is Hetty dan ook al en nadat iedereen er is wordt er in de tuin nog een poosje nagekletst. Maar dan is het ook tijd voor kattenzorg en huis.

Mooie dag voor mij verassend hoe goed het ging op de hoogtes. Ook mijn oude zolen in mijn schoenen gaat weer prima. De hielspoor is echt wel weg.

Ik ben een tevreden mens. Nog een paar keer een wat langere afstand voor september en ik geloof wel dat ik er dan klaar voor ben.

 

19. jul, 2022

Vandaag code oranje en hitteplan. Maar ik had afgesproken met Nico. Een nieuw wandelmaatje met wie ik kennis zou gaan maken.

Nico reageerde al, dat het niet tever werd gezien de temperaturen en ik kon me daar ook uitstekend in vinden. Om 10.00 uur Reeuwijkse hout. Ik had, op wat gevoelige plekjes van een mogelijke blaar geen last van gisteren de 40 km.

En laat ik nou vanmorgen ook vroeg wakker zijn, dus kon ik lekker aantutten.

Dat tutten liep wat uit en ineens zag ik dat het al bijna half 10 was. En ik moest nog douchen aankleden etc.

Nico laten weten dat ik het niet ging redden en als een haas aan de gang. Om 10 over half 10 zat ik in de auto. Nog niks gegeten en gedronken, maar genoeg drinken bij me en 3 krentenbollen in mijn tas gemikt.

Het scheelde een paar minuten en 3 minuten over 10 kwam ik aan rijden.

Foei wat een gehaast.

Eerst aan de koffie en muntthee en wat kletsen. En daarna op pad. Nico, ook een natuur mens en doet veel aan fotografie, dus leuk.

En al kletsend leek het met de warmte wel mee te vallen. Dus we liepen al babbelend ongemerkt een eind.

En dan bemerk ik toch dat ik het warm krijg. Halve liter water erin  en even puffen. We lopen kalm aan naar het volgende restaurant, t. Vaantje voor wat verkoelends. En laat hier nou net de koeling kapot te zijn geweest dus extra ijs in het glas. We zitten wel een poosje en ik heb ook helemaal geen haast weer op pad te gaan. De blaar onder mijn voet begint nu serieus aan te voelen en ik besluit mijn oude zool erin te doen. Deze wil ik toch weer heel graag i.p.v. een vilten zooltje wat niks doet. Ja blaren geven als ik langer loop dus. Gelukkig heb ik nog wandelwol bij me. Daardoor kan ik wel verder.

Het voelt gelijk erg fijn weer die zool. Via de wc waar we waterflessen vullen en ik mijn armen onder de kraan dus en mijn hoofd nat maak gaan we verder.  Ik moet  even op Nico wachten en net als ik denk dat hij wel heel lang weg blijft komt hij aan. Hij stond bij de andere uitgang. Het is warm zal ik maar denken. Maar we zijn afgekoeld en we besluiten dat we wel om de plas heen kunnen.

Na een paar km begint de warmte weer op te zetten. En op een lange rechte weg wordt het wel erg bloedheet.

In de schaduw zitten we weer een poosje en vullen ons vocht weer aan. Zo kalmpjes aan gaat het wel.

Maar van foto´s maken komt niks. Een mislukt huisje en eend en een torenvalk volgens mij dacht ik dat Nico zei. Ik vind ze in ieder geval prachtig. Het fototoestel om je nek wordt loeiheet. Ik ben bang dat hij dan kaduuk gaat.

 

Nico legt wat uit over hoe je moet kijken als je foto´s maakt en hoe je moet focussen op 1 punt. We moeten er maar eens samen op uit denk ik. Ik vind het gewoon jammer, dat het elke keer net niet oke is of helemaal niet op een uitzondering na.

Het is nog een half uur lopen naar opa Antonio. De ijscoman die daar al vanaf 1989 staat met zijn ijsco kar. En daar is ook een water tappunt. Ik verheug me op een koude douche. Het lopen gaat traag, maar dat is oke. Je moet je tempo aanpassen. En dan zijn we bij opa en genieten van een heerlijk koud ijsje. Poosje praten met opa en als hij weer een klant krijgt duiken wij weer op een bankje in de schaduw. Nog even een babbeltje met een fietser en dan heerlijk koud water over mijn hoofd en nek. Polsen goed koelen en flink drinken en flessen weer vullen.

Ik had al gemeld dat het om 16.00 uur heet zou worden want meestal valt dan de wind weg. En het leek ook steeds heter te worden. Uiteinderlijk werden we stiller en liepen we alleen nog maar omdat de auto´s verderop stonden. En goh wat was ik blij dat we er waren. 18 km verder. In het restaurant beginnen we spontaan te druppen. We hebben er lol om. Een alcohol vrij biertje op deze toch geslaagde dag is echt ontzettend lekker. En dan zijn we nog niet uitgepraat maar moeten we wel op huis aan.

Via de kattenzorg waar ik nog aan de bak moet ga ik door naar huis. Met de auto want nog 800 meter lopen is me echt teveel. 

 

 

 

18. jul, 2022

Na vorige week maalde het. Die rot corona en de aanslag op je lijf. Maar ook het maagonderzoek in het ziekenhuis zag ik tegenop. Niks te zien behalve een heel klein puntje maagzuur maar daar hoeft niks mee. Waar dan de pijn vandaan komt is een raadsel. En dan komt wederom de klusser niet en vlieg ik uit mijn panty. En twee nachten niet slapen het is tijd dat ik me eens ga testen. Gisteravond op het werk toch weer niet lekker. Misselijk en moe.

Dat misselijke komt nog erg vaak terug. Die moeheid is echt vervelend. Vannacht zowaar vier uur geslapen en vanmorgen kwart over 9 stond ik buiten. De route stond vast. Kagerplassen en met de bus terug. Lang geleden dat ik die gelopen heb. Het duurde echter niet zo heel erg lang voor het plan gewijzigd werd. Kagerplassen en dan met de bus terug... In de warmte die lange dijk af? En ineens wist ik het. Spookverlaat. Mooi stukje en in Alphen kan ik dan, als ik het niet trek op de bus.

Even de gps erbij want ik loop normaal anders maar dan weet ik het en gaat het vlot. Het is warm en mijn petje staat netjes op mijn bol.

Ik heb 2.5 liter vocht bij me dus van de dorst zal ik niet omkomen. Onderweg genoeg punten om extra bij te tanken. Gezien de warmte loop ik ook kalm aan en rust wat vaker. Ik heb een hoop zorgen want in september moet ik fit zijn. Vandaag is dan ook echt een training om te zien hoe mijn lijf het houdt. Omdat ik full time werk kan ik het me ook  niet  veroorloven te vaak rekening te houden met het weer. Ik zal gewoon even aan de bak moeten. De stokken heb ik er ook maar weer eens bij gepakt. Die irriteren me nu mateloos, nu ik een poos zonder heb gelopen. Maar straks met Bert op mijn rug zal ik ze nodig hebben voor het behoud van mijn lijf.

Ik heb medelijden met de koeien. Zonder schaduw staan ze maar in de wei. Ik zing maar een liedje voor ze. Je ziet ze denken. Wat een malloot. Maar ze vinden dat ik goed kan zingen, want ze blijven stil staan luisteren😀De vlaggen hangen ook hier in de polder allemaal verkeerd om. Het is triest zoals er met de boeren wordt omgegaan. Ik snap hun acties, al keur ik het geweld niet goed. Het zal je bestaan maar zijn waar je zo hard voor gewerkt hebt altijd. Ik mijmer er maar niet al te lang over door. De muziek zet ik een poosje op mijn oren. Loopt wat gemakkelijker. Ik doe mijn pet even af en merk dat mijn haar zeikenat is. Ja met pet komt dat briesje niet over mijn hoofd. Dus ik laat hem een poos af en dat loopt ook veel beter. Bij het spookverlaat kom ik bij een ijs tent. Jottem denk ik, dat wil ik wel.

Helaas dicht. Ik doe het maar met mijn flesje warm water op een bankje. Wat een prachtig gebied is het hier toch. Via allerlei sluipweggetjes loop ik onverhard. Appelbomen vol kleine appeltjes die nog te eten zijn ook. Water alom en ik geniet. 

Ik probeer mijn ma te bellen, maar die is ook aan de wandel denk ik.

Later belt ze terug. Even buiten geweest maar nu blijft ze binnen. Dan loop ik het fietstunneltje Niek Talsma onderdoorgang door. Niek is de zoon van mijn ma haar vriend die is overleden. Collegae hebben dat ter nagedachtenis aan hem gemaakt. Ik vertel mijn ma dat ik er net onderdoor ga. En dan loop ik Alphen aan de Rijn binnen. Wat te doen. Ik zie op de thermometer dat het 35 graden is. Dat had ik niet verwacht. Het voelt ook niet zo. Ik ga op zoek naar de Rijn. Als ik daar ben kan ik langs het water richting Leiden lopen en dan, of de bus pakken, of het laatste stuk door de polder. Voorlopig vind ik de Rijn niet, maar wel een fietsbordje Leiden. Oke die maar een poosje volgen. En dan zie ik de kinderboerderij met een ijs vlaggetje. En hij is open. Jottem denk ik. Heerlijk, een ijsje is met een paar minuten naar mijn buik.

Ook kan ik koud water tappen.

Even gerust en weer op pad. Vijf minuten later een italiaanse ijstent. Jottem denk ik weer. Mijn buik nog een keer koelen.

Wat een bofferd😀 Ik vraag me af hoevaak ik nog jottem kan zeggen. Geen een keer meer blijkt later.

De weg is echt geen aanrader. Industrie en een stukje Rijn. Ik vraag me af waar ik ergens ben. Dan zie ik avifauna. Gunst ben ik nou nog nooit geweest, dus een onbekende weg. Ik loop verder en dan zie ik tuincentrum de Bosrand. Vanuit het spookverlaat zag ik die vanmorgen ook al, maar toen ben ik door gelopen. Nu weet ik dat ik weer via het spookverlaat ga. Maar eerst bij de bosrand naar binnen. Een toillet en een koud flesje cola zero. En niet onbelangrijk mijn armen onder de kraan en mijn pet onder de kraan. Heerlijk dat koude vocht op mijn bovendop. Het is ondertussen aardig windstil en zo op het einde van de dag lijkt het wel warmer te worden. Het wordt tijd voor huis. Via de gps loop ik nu de kortste route naar Hazerswoude. Als ik nog een poosje op de grond in de schaduw ga zitten blijkt mijn witte pet wel heel erg smerig te zijn geworden. Dat wordt doorlopen en zien of ik bij het kruidvat in Hazerswoude dorp wat kan vinden. Mooi voor 18 uur ben ik daar maar helaas. Dan nog maar een flesje koude cola bij appie heijn. En daar hangen petjes. Bingo een rood gevaar dit keer.

Maar loop ik niet helemaal als een zwerver. Bij de appie is het heerlijk koel en op een bankje binnen rust ik uit en drink nog maar weer mijn flesje leeg. Weer afgekoeld weet ik nog een km of 7. Normaal geen problemen mee, nu dus wel. Ik ben moe en het zat. Maar ik loop wel want ik wil nog eieren van de boer mee nemen. Nieuwe petje op en gaan maar weer. De eieren staan er en als ik bezig ben geld in het potje te stoppen, vraagt iemand waar hij zuivel kan krijgen. Ja stukje door daar is een zuivel tap. Hoever nog vraagt hij? Ja je bent met de auto dus zeur niet. Vlak voor het centrum.

Hij rijd weg. Hoop dat ie het gevonden heeft. Ik ben in ieder geval blij als ik aan de laatste lange weg sta. De misselijkheid is alweer een poosje aanwezig en ik moet nog langs kattenzorg waar ik weer voor werk. Maar het is nog wel een paar keer kort rusten.

In Benthuizen giet ik het laatste flesje water over mijn hoofd, armen en benen. Voelt prima, ook al is het niet koud meer. Het is nog 31 graden op de thermometer. Maar dan wandel ik bij de kattenzorg naar binnen. Even zitten en spelen met de beestjes, de kattenbakken verschonen en dan naar huis. Na 40 km stap ik binnen. Ja een afstand dat is gelukt en dat geeft hoop voor september. Maar het voelt nog niet als vanouds. Nu nog de laatste naweeen eruit van coroontje en dan kan ik rustig op pad. Maar het was een prachtige dag en wat is het toch mooi in mijn omgeving.